Historyczne porno. "Królewska Nierządnica"

Niestety nie da się inaczej tej książki, a już na pewno jej kilkunastu pierwszych rozdziałów określić. Ja rozumiem wszystko. Że trudno jest pisać o losach kurtyzany nie opisując jej zawodu. Ale czy trzeba tak dokładnie? Ze szczegółami? Tak, żeby czytelnik dostawał pełne instrukcje jak, z której strony, ile razy... A do tego jeszcze w pakiecie barwny opis anatomicznych szczegółów.

Królewska Nierządnica jest opowieścią o Nell Gwynn, jednej z licznych kochanek Karola II. Poznajemy ją, jak w dniu powrotu monarchy z wygnania do Londynu postanawia odmienić swoje życie. Nie chce już być narzędziem w rękach matki- alkoholiczki, popychadłem używanym do wszelkich posług. Niestety jedyną drogę do poprawy swojego losu widzi w handlowaniu własnym ciałem. Jednak nie mająca doświadczenia dziewczynka łatwo daje się oszukać i skrzywdzić. Dlatego schronienia szuka u siostry, Rose, która para się tym fachem znacznie dłużej. Ale życie w burdelu nie jest tak różowe jak wydawało się Nell na początku. Jednak udaje jej się w końcu znaleźć swoje szczęście.

Gdyby Nell była chłopcem to byłaby małym ulicznikiem, pełnym sprytu i hardości, a że nie jest to stała się pyskatą ladacznicą, a później, uwielbianą przez widzów, aktorką. Taką, która potrafi się odszczeknąć każdemu, a jednocześnie budzi wiele sympatii. Chyba jednej i drugiej cesze charakteru w tym samym stopniu Nell zawdzięczała to, że zwróciły się w jej stronę oczy najważniejszych w państwie osób.

Historia Nell przypomina trochę historię Kopciuszka. Uboga dziewczyna znajduje swojego księcia z bajki i wiedzie z nim, prawie szczęśliwe, życie. Ta bajkowa historia, która wydarzyła się naprawdę, jest ogromnym atutem książki. Sprawia, że mogą po nią sięgnąć nie tylko miłośnicy historii.

Gillian Bagwell doskonale uchwyciła klimat Londynu drugiej połowy XVII w. Przenosi nas z obskurnych burdeli wprost do królewskiego zamku, a potem do, świeżo otworzonego teatru. Każde z tych miejsc tętni życiem, jest barwne, żadne nie robi wrażenia sztucznego czy stworzonego przez autorkę na siłę. Tak samo jest w przypadku postaci, które spotykamy. Mogą być złe albo dobre, możemy je kochać bądź nienawidzić ale nie przechodzimy obok nich obojętnie. 

źródło

I wszystkie te zalety Królewskiej Nierządnicy trochę bledną w obliczu niesmaku jaki pozostawiły po sobie pierwsze rozdziały. Później autorka skupiła się na opisywaniu romansu i Nell i Karola, a nie tylko na jej erotycznej działalności i książka zaczęła być wciągająca. Mam takie wrażenie, że tam, gdzie trudno było znaleźć jakieś konkretne informacje na temat życia Nell Gillian Bagwell wstawiła barwne sceny seksu. Zaś kiedy bohaterka związała się z królem i jej życie stało się lepiej udokumentowane, autorka mogła czerpać ze źródeł i nie potrzebowała takiego "zapychacza".

Gillian Bagwell jest, na razie, mało znaną u nas autorką powieści historycznych, których akcja osadzona jest w XVI i XVII w. Jest ona nie tylko pisarką, ale również pasjonatką historii Anglii tego okresu. Do tej pory spod jej pióra wyszły trzy książki (tłumaczenia na polski doczekała się jedna).

Królewska Nierządnica nie jest książką idealną, ale jest wciągającą lekturą, która przenosi czytelnika w czasie.

Zagadki historii. "Tajemnicze dzieje Polski"

Zawsze do książek tego typu podchodziłam bardzo sceptycznie. Miałam wrażenie, że autorzy poszukują sensacji, a ich celem zdecydowanie nie jest upowszechnienie historii. W związku z tym po Tajemnicze dzieje Polski sięgałam z pewną ostrożnością.

Jak zauważyliście zapewne, przy takich lekturach zazwyczaj zaczynam od przedstawienia pisarza. Tym razem będzie ciut inaczej. O Jerzym Besali pisałam już przy okazji książki Miłość i polityka. Słynne pary w dziejach więc jeśli jesteście zainteresowani postacią autora to zapraszam do zajrzenia do tamtej recenzji.

Tym razem przedmiotem zainteresowania Besali stały się zagadki z historii naszego kraju. Tematyka, którą porusza jest bardzo różnorodna. Poczynając od najdawniejszych dziejów Polski, poprzez średniowiecznych władców, a kończąc na XX- wiecznych teoriach spiskowych. Książka składa się z kilkunastu niezbyt długich esejów podzielonych na cztery grupy tematyczne. 

Przyznam, że autor wybrał ciekawe zagadnienia. Pisze też o nich w sposób przystępny dla przeciętnego czytelnika. Nie zanudza mnogością szczegółów, skupia się na najbardziej interesujących aspektach, używa prostego, nienaukowego języka. Rzeczywiście Tajemnicze dzieje Polski dają możliwość poszerzenia swojej wiedzy o losach naszego kraju, a także poznania ciekawostek i teorii, o których nie mówi się w szkole.

Mimo wszystkich jej niezaprzeczalnych zalet mam z tą książką dwa problemy. Pierwszy dotyczy przyjemności czytania. Tajemnicze dzieje Polski są pod tym względem bardzo nierówne. Owszem są momenty, które wciągają i nie pozwalają się oderwać, ale jest też mnóstwo takich, gdzie musiałam jedno zdanie czytać kilka razy żeby zrozumieć jego sens. I miałam wrażenie, że nie do końca jest to wina autora, któremu przez większość czasu udawało się przykuć moją uwagę, ale niedbałości wydawnictwa. Zazwyczaj jeżeli musiałam zastanawiać się nad sensem zdania to dlatego, że brakowało w nim jakiegoś wyrazu czy kilku liter, które zmieniały sens.

Drugi problem wiąże się z bardzo szerokim zakresem tematycznym książki. Nie da się być specem od wszystkiego. A tutaj autor jednocześnie pisze o prasłowianach i XIX- wiecznych tajnych organizacjach. Odwołuje się przy tym do wielu źródeł czy badań innych historyków. Obszerna bibliografia pozwala zauważyć, że praca oparta jest na solidnych naukowych podstawach. I z jednej strony budzi się we mnie ogromny podziw dla pracy włożonej w napisanie Tajemniczych dziejów Polski, z drugiej obawa, że część zagadnień została potraktowana pobieżnie.

Trudno mi jednoznacznie polecić czy odradzić Tajemnicze dzieje Polski. Myślę, że poruszana tematyka jest tak interesująca, iż każdy zainteresowany historią znajdzie tam coś dla siebie.

Książkę zgłaszam do wyzwań: Polacy nie gęsi, Nie tylko literatura piękna, 
Z literą w tle

W alkowie (nie tylko małżeńskiej). "Miłość i polityka. Słynne pary w dziejach"

Jedną z pierwszych rzeczy jakie robię sięgając po książki popularnonaukowe jest sprawdzenie kim jest autor. Myślę, że inne oczekiwania ma się wobec, publikacji dotyczącej historii napisanej przez biologa, a inne wobec takiej napisanej przez historyka. Poza tym, ja do tych pierwszych podchodzę z dużo większą dozą sceptycyzmu.

Jerzy Besala  ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Od początkowych zainteresowań dziejami najnowszymi dość szybko przeszedł do fascynacji Rzeczpospolitą szlachecką. Jego pierwsze książki to biografie Stanisława Żółkiewskiego i Stefana Batorego jednak z biegiem czasu obszar jego naukowych zainteresowań rozszerzył się. Od kilku lat zajmuje się on przede wszystkim zagadkami historii i historią społeczną. Zasłynął głównie cyklami: Małżeństwa królewskie i Miłość i strach.

W tym drugim nurcie zainteresowań Jerzego Besali należy umieścić czytaną przeze mnie książkę: Miłość i polityka. Słynne pary w dziejach. Publikacja poświęcona została parom znanym bardziej i mniej. Autor rozpoczyna swoją podróż przez dzieje miłości w starożytnej Grecji od zalotników pięknej Heleny trojańskiej. Później spotykamy się z Aleksandrem Macedońskim i mężczyznami z jego otoczenia. Następna w kolejności jest nietypowa para cesarska: pracoholik i była kurtyzana, czyli Justynian i Teodora. Tą dwójką autor przenosi nas w świat kultury chrześcijańskiej i związanej z tym moralności.

Pierwszymi z tego kręgu będą Filip Piękny i Joanna Szalona. Chwilę później Besala zabiera nas do Nowego Świata, gdzie poznajemy indiańską miłość Cortesa. Powrót do Europy wiąże się ze związkiem byłego księdza i byłej zakonnicy- Lutra i Katarzyny von Bora. Kolejna miłość to miłość orientalna pomiędzy Sulejmanem a Roksolaną. Cztery ostatnie pary to już świat anglosaski i czasy nam bliższe. Mamy więc „babkę Europy”- królową Wiktorię i księcia Alberta, króla który zrzekł się korony dla swojej ukochanej- Edwarda VIII i panią Simpson, idola Amerykanek- JF Kennedy’ego i Jacquline. Cały cykl został zamknięty przez „królową ludzkich serc”- Dianę i księcia Karola.

 

Miłość i polityka to zbiór artykułów połączonych wspólnym tematem. Czytelnik może zacząć lekturę od dowolnego rozdziału czy przeczytać tylko konkretną, interesującą go historię i nie będzie miał poczucia, że omija jakieś informacje znajdujące się wcześniej czy później. Jest to zdecydowany plus tej książki. Kolejnym jest bardzo przystępny język, który sprawia, że do zrozumienia lektury nie potrzebny jest słownik. Autor w sposób plastyczny i obrazowy opisuje omawiane postaci, zwyczaje, miejsca. Pisząc o polityce czy wojnach nie skupia się na dyplomatycznych meandrach czy przebiegu kampanii, ale na roli człowieka. Dzięki temu książkę czytało mi się z ogromną przyjemnością.

Niestety znalazły się w niej również minusy. Jak dla mnie było w niej za dużo freudowskiej psychoanalizy bohaterów. Co prawda chyba ani razu nazwisko słynnego psychiatry nie padło, ale czytając po raz kolejny, że problemy z seksem wynikały z barku miłości w dzieciństwie lub też niestabilność emocjonalna spowodowana była przez oschłą matkę miałam wrażenie, że Besala usadził władców na kozetce i poddał ich badaniom. Rozumiem, że autor chciał się odnieść nie tylko do udokumentowanych zachowań, ale również poszukać ich powodów w przeszłości, ale według mnie można było zrobić to mniej obszernie. Drugi minus to pewnego rodzaju niechlujstwo językowe. Tak jak literówki można zwalić na korektora, tak już zdania skonstruowane tak, że trzeba się domyślić sensu, niekoniecznie. Nie jest ich dużo, ale rzucają się w oczy. Irytowały mnie również powtórzenia. Ta sama treść, wyrażona bardzo podobnymi słowami potrafi znaleźć się w kilku miejscach tego samego rozdziału. Na szczęście minusy te to tak naprawdę drobiazgi, które nie wpływają za bardzo na lekturę książki.

Dodatkowo publikacja została wzbogacona ilustracjami przedstawiającymi prawie wszystkie opisywane pary, dzięki czemu czytelnik nie musi sobie ich wyobrażać. Dla dociekliwych i zainteresowanych tematyką ciekawym dodatkiem będzie na pewno, zamieszczona na końcu bibliografia.

Miłość i polityka. Słynne pary w dziejach to doskonała książka dla wszystkich, którzy interesują się historią i chętnie spotkają się z jej lżejszym, nieakademickim, wydaniem. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serwisowi nakanapie.pl

Książkę zgłaszam do wyzwań:

Nie tylko literatura piękna

Czytamy książki historyczne

Polacy nie gęsi

W pogoni za torebką. "Torebki i strzelanina"

Dla tych, którzy mają już dość powieści historycznych jakie ostatnio czytałam, coś bardziej współczesnego.

Haley to zwariowana kobieta i absolutna torebkoholiczka. Co prawda właśnie powróciła do domu z wielkiego tournée zakupowego po Europie, w które wyruszyła wraz z Adą- babcią swojego chłopaka, ale kiedy w samolocie zobaczyła w gazecie fotografię nowej torebki postanowiła, jak najszybciej, ruszyć na łowy. Na przeszkodzie stoi jej jeden drobiazg: mercedes Ady, którym wróciła do domu, a którym tamta ma rano odebrać ze sklepu odzież przeznaczoną dla biednych. Żeby przyspieszyć bieg spraw Haley postanawia załatwić to za nią. Niestety kiedy chce załadować pudła do bagażnika znajduje tam zwłoki kobiety. Od tego momentu na jej głowie jest kolejne śledztwo.

Torebki i strzelanina to trzecia powieść, której bohaterką jest Haley, a jednocześnie moje drugie z nią spotkanie. Nadal pracuje ona w znienawidzonym przez siebie sklepie sieci Holt's, należącym zresztą do rodziny jej chłopaka, nadal w każdy możliwy sposób miga się od wypełniania
obowiązków i nadal nie wie co chce robić w życiu.

Kolejne morderstwo, w które się wplątuje nie robi na niej wielkiego wrażenia, aż do momentu kiedy sprawę przejmuje FBI, a znani jej detektywi zostają wyłączeni. Jednocześnie człowiek, który przez nią utracił pracę (tu odeślę do Torebek i morderstwa) postanawia się zemścić niszcząc osoby bliskie bohaterce. Dodatkowym stresem dla niej jest to, że jej idealny związek wcale nie jest taki idealny, zaś wokół kręcą się sami przystojniacy.

Z jednej strony książka jest interesująca i zabawna, z drugiej chwilami mnie irytowała, a wszystko to przez postać samej głównej bohaterki. Haley, jak dla mnie, jest istotą doskonale bezmyślną, działającą pod wpływem impulsu, a potem zdziwioną konsekwencjami. Widać to np. w pomyśle śledzenia agentów federalnych, czy w spacerach w poszukiwaniu mordercy. Czytelnik, patrząc na
świat oczami Haley, gdyż to ona jest narratorką powieści, dostaje jego uproszczoną wersję. Jednocześnie jednak muszę przyznać, że wszystkie prowadzone przez nią wewnętrzne monolog czy snute plany przyprawiały mnie o uśmiech i sprawiały, że oczekiwałam kolejnej katastrofy. A tych w książce było co niemiara.

Seria kryminalna Torebki i... to nie jedyna twórczość pisarska Dorothy Howell. Pisze ona również romanse historyczne, które wydaje pod pseudonimem: Judith Stacy. Do stworzenia postaci Haley zainspirowały ją opowieści córki, która podczas studiów pracowała w domu handlowym. Drugim czynnikiem była jej ogromna miłość do torebek „od projektanta”.

Torebki i strzelanina sprawdzają się doskonale jako mało ambitne czytadło do
autobusu/tramwaju/pociągu lub na deszczowy wieczór. Wciągają na tyle żeby przykuć uwagę czytelnika, a jednocześnie fabuła jest na tyle prosta, że nie wymaga zbytniego skupienia. Zdecydowanie jest to kryminał typowo kobiecy- myślę, że rzadko, który mężczyzna przetrwa liczne opisy torebek, strojów czy dodatków. Polecam jako lekturę dla odprężenia.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serwisowi nakanapie.pl

Nikt nie spodziewa się hiszpańskiej inkwizycji... Recenzja książki "Heretycy i Inkwizytorzy"

Co przeciętnemu czytelnikowi kojarzy się z hasłem „Inkwizycja”? Płonące stosy, izby tortur, Czarownice z Salem i kobiety pławione w rzekach. Tego wszystkiego nie znajdziemy w książce Edwarda Potkowskiego Heretycy i Inkwizytorzy. A nawet jeżeli poszczególne elementy będą się w niej pojawiać to będą jedynie dodatkiem do historii.

Tym razem pisanie o książce zacząć należy od autora. Edward Potkowski jest profesorem historii, specjalistą od historii średniowiecza. Jego mediewistyczne zainteresowanie widać w wydawanych przez niego publikacjach: Zakony rycerskie, Książka i pismo w średniowieczu. Studia z dziejów kultury pisemnej i komunikacji społecznej, Warna 1444. Heretycy i Inkwizytorzy są kolejną pracą w jego dorobku.

Przyznam się, że sięgając po tę książkę również spodziewałam się stereotypowego, mrocznego wizerunku inkwizycji. I już od samego początku zostałam zaskoczona przez autora. Swoją opowieść zaczyna on od przybliżenia czytelnikowi średniowiecznych herezji. Skupia się głównie na tych największych, takich jak katarzy, albigensi czy waldensi. Przedstawia ich wiarę, obyczaje, opisuje krucjaty, które przeciw nim wyruszyły. Kolejne części książki poświęcone są już samej, tytułowej inkwizycji. Dowiadujemy się jak wyglądała współpraca państwa z kościołem, kto zostawał inkwizytorem czy też jak przebiegał proces. Ostatnią część Edward Potkowski poświęcił geografii tej instytucji. Tutaj poznajemy najsławniejszych włoskich inkwizytorów, tajniki procesu templariuszy czy dowiadujemy się ile jest słuszności w haśle: „Polska- kraj bez stosów”.

Jak dla mnie książka ta jest przykładem ciekawej literatury popularnonaukowej. Przy zdecydowanie rozbudowanym warsztacie naukowym autorowi udało się nie uśpić czytelnika (a i takie książki o heretykach zdarzało mi się czytać), nie zarzucił go przypisami czy literaturą obcojęzyczną (co byłoby minusem gdybyśmy podchodzili do tej publikacji jako do stricte naukowej). Owszem zdarzają się mniej interesujące momenty- jak choćby pierwsza część, gdzie czytelnik zapoznawany jest z wierzeniami i zwyczajami poszczególnych grup religijnych. Jednak są to tylko niewielkie fragmenty, zdecydowana większość budzi zainteresowanie. Edwardowi Potkowskiemu udało się uniknąć również sztywnego, przeładowanego naukowością języka co jest dużym plusem tej publikacji. Jako osobie związanej z naukami historycznymi do gustu przypadła mi również bibliografia, która dostarcza kolejnych ciekawych tytułów lektur. Nie wiem natomiast jak odnieść się do wkładek z ilustracjami. Dobrze, że są, ale autor nie odesłał do nich ani razu. Może jestem wybredna, ale sprawdzanie co kilka akapitów czy nie znajdzie się do nich obrazek okazało się dla mnie niewygodne i zostało szybko zarzucone. A wystarczyłoby ponumerować ilustracje i wstawić cyferki w tekst. Rozumiem jednak, że jest to już sprawa czysto edytorska i zależna od gustu- kogoś może obecne rozwiązanie zachwycić.

Myślę, że książka Heretycy i inkwizytorzy może nie spodobać się odbiorcom reprezentującym dwie skrajności: poszukującym naukowego opracowania na ten temat i tym, którzy chcieliby literatury podobnej hollywoodzkim produkcjom: z dużą ilość stosów, tortur i akcji. Tym, którzy chcieliby się dowiedzieć czegoś więcej o średniowiecznej inkwizycji publikacja powinna przypaść do gustu.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję portalowi:

Wzorem Herodota. Recenzja książki "Chorwacja- przewodnik historyczny".

 Skojarzenie z Dziejami tego starożytnego historyka obudziło się we mnie już po lekturze wstępu książki Chorwacja- przewodnik historyczny. W tym krótkim wprowadzeniu Stanisław Koper wyjaśnia, że postanowił zabrać nas w podróż nie tylko po zabytkach Chorwacji, ale również po jej kulturze, zwyczajach a przede wszystkim historii. I w znacznej mierze rzeczywiście tak jest.
Sam autor, podobnie jak Herodot, z wykształcenia jest historykiem. Ukończył on Uniwersytet Warszawski. Specjalizuje się w polskiej historii wieku XIX i dwudziestolecia międzywojennego, ale nie obawia się też poruszać w swoich publikacjach tematów sięgających w głąb dziejów, a dotyczących Polski piastowskiej czy świata starożytnego. Niezależnie od tego jakim regionem czy okresem się zajmuje skupia się przede wszystkim na życiu społecznym i kulturalnym, a nie sprawach czysto politycznych.
W tym nurcie książek mieści się również przewodnik po Chorwacji. A dokładniej opowieść „o fascynującej historii, jedzeniu i piciu”. W swoich esejach Koper zabiera nas do greckiej Dalmacji, będącego odbiciem Wenecji Hvaru czy, mieszczącego się w Splicie, pałacu, w którym cesarz Dioklecjan spędzał swoją emeryturę. Nie tylko opowiada on o miejscach, które samemu możemy zobaczyć w kraju nad Adriatykiem, ale także przywołuje historie o ludziach, którzy je zamieszkiwali tak jak np. opowieść o Marco Polo. Dużo miejsca, momentami zbyt dużo, autor poświęcił współczesnym dziejom Chorwacji: Jugosławii w czasach komunistycznych, walkom narodowościowym i wojnie z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Te, dość ciężkie, tematy są łagodzone przez wspomnienia ludzi, których Koper spotykał w swoich wędrówkach, a także przez jego własne obserwacje i komentarz. W przewodniku mieszają się światy zaludnione przez Greków, Rzymian, Wenecjan, Serbów, Chorwatów, Albańczyków itd. Wszystko to okraszone jest rakiją i govnaricą. Całość książki napisana jest językiem przystępnym, lekkim, dalekim od naukowego historycznego żargonu.
Na niekorzyść przewodnika działa jego strona graficzna. Utrzymane w tonacji sepii ilustracje są nieczytelne i nie oddają klimatu. Trudno jest zachwycać się błękitem nieba gdy widzi się je w kolorze szarym. Rzeczą której brakowało mi również podczas czytania jest brak jakiejkolwiek, choćby schematycznej, mapy. Jej obecność zdecydowanie ułatwiłaby odbiór. 

Za książkę serdecznie dziękuję serwisowi