Koszmarne rozczarowanie. "Dom kości"

Przerosła mnie ta książka. Zaskoczyła i wprawiła w osłupienie, z którego nie mogę się otrząsnąć. I zdecydowanie nie osłupiałam z zachwytu. 

Pierwsze sceny Domu kości obudziły we mnie ogromne nadzieje. W burzonym budynku znalezione zostały liczne szkielety. Początkowo policja uznaje to za sprawę sprzed lat lub stary magazyn akademii medycznej, jednak bardzo szybko odkrywają, że najświeższe szczątki pochodzą sprzed kilku miesięcy. Dodatkową zagadkę stanowi fakt, że pomieszczenie zamurowane jest od dawna, a niektóre kości wydają się być "wrośnięte" w ścianę.

I tu niestety kończy się wciągający mnie wątek. Od tego momentu głównym bohaterem powieści staje się John, chłopak który właśnie skończył szkołę i zatrudnił się w lokalnej agencji nieruchomości. Już pierwszego dnia popada w tarapaty dając klientowi klucz do jednej z rezydencji z 'listy specjalnej" stworzonej przez właściciela, pana Vane'a. Pogrąża się jeszcze bardziej kiedy, po odkryciu, że klient zniknął, zaczyna myszkować żeby odkryć co takiego specjalnego jest w domach z listy. Niestety udaje mu się tego dowiedzieć, a czytelnikowi wraz z nim.

Tak jak jeszcze domy wsysające ścianami ludzi obudziły moją ciekawość, tak rzeźba, która śledzi bohaterów, wdaje się z nimi w walkę i stara się ich zabić sprawiła, że książka zaczęła mi przypominać średniej klasy horror. A kiedy autor dołożył do tego jeszcze dusze druidów przemieszczające się po podziemnych autostradach to poczułam się jakby ktoś mnie oszukał. Coś co obiecywało trzymać mnie w napięciu i przestraszać, stało się produkcją, gdzie nagle bohaterom grozi pożarcie przez ścianę, a zwykły pręt wbity w ziemię prawie doprowadza do końca świata. No nie. Nie tak miało być. 

I niestety nie pomogły tej książce nawet 3, zamieszczone na końcu, opowiadania. Szczególnie, że w jednym z nich również występował żywy posąg, a po lekturze Domu kości tego motywu miałam dość.

Paradoksalnie jednak stwierdzę, że powieść czytało się dobrze. Akcja była wartka, fabuła dość przewidywalna ale jednak nie nudziła, bohaterowie nie należeli do najbardziej wyrazistych postaci literatury (zarówno ci źli jak i ci dobrzy), ale najgorszymi też nie byli. I gdyby nie pewne pomysły autora to wypowiadałabym się o tej książce pochlebnie.

Graham Masterton stał się sławny w 1976 r., kiedy ukazała się jego debiutancka powieść Manitou. Od tego czasu napisał wiele horrorów, ale nie są one jego jedynym dorobkiem pisarskim. Jest on również m.in. autorem poradników z dziedziny erotyki. Dom kości to wznowienie powieści, która powstała pod koniec ubiegłego wieku i nosiła tytuł: Dom szkieletów.

Możliwe, że jest to absolutnie genialna książka, ja jej jednak nie potrafię docenić. Wbrew temu co obiecywała mi okładka nie trzymała mnie ona w napięciu, a zakończenie było absolutnie przewidywalne. I teraz nie wiem czy źle trafiłam czy powieści Mastertona nie są dla mnie.

Ich siedmiu, ona jedna. "Kawalerowie Angeliny. Opowieść z włoskiej kuchni".

Dziś kolejna "tucząca" powieść. Taka, która powoduje w czytelniku nagłą chęć zaprzyjaźnienia się z lodówką. Lub też przeprowadzenia się do Włoch skąd pochodzi większość potraw, o których jest mowa w Kawalerach Angeliny.

Wszystko zaczęło się od lazanii ofiarowanej sąsiadce. Kiedy umarł jej mąż, Angelina zabijała smutek przygotowując takie ilości jedzenia, że jedynym ratunkiem przed zmarnowaniem było rozdanie go mieszkańcom okolicy. W ten sposób do, mieszkającej na przeciwko, Dottie trafiła właśnie lazania. Kilka dni później do drzwi Angeliny zapukał brat Dottie z nietypową propozycją: sześć dni w tygodniu, oczywiście za odpowiednią zapłatą, będzie mu ona przygotowywała śniadania i kolacje. Młoda wdowa dostrzegła w tym pomyśle nie tylko sposób na realizacje swojej pasji, ale również ratunek dla swoich finansów. 

Już po kilku dniach przy stole w salonie Angeliny zasiadał nie jeden a siedmiu kawalerów, spragnionych nie tylko doznań kulinarnych ale i towarzystwa. Pomimo ogromnych różnic wiekowych, w doświadczeniu czy trybie życia z każdym kolejnym dniem panowie stają się coraz bliżsi żeby pod koniec poczuć się jak rodzina. Urocze było przyglądanie się jak każdy z nich, na swój sposób, starał się zatroszczyć o Angelinę, zdjąć z jej głowy troski czy pomóc jej zapomnieć o żałobie.

Oczywiście czym byłaby taka książka bez miłości? W końcu nie po to autor umieszcza przy jednym stole siedmiu kawalerów, żeby nie pojawiły się żadne gorące uczucia. Muszę jednak przyznać, że wszystko to przedstawione było w sposób bardzo wyważony. Angelina powoli radzi sobie ze swoim smutkiem, zaczyna myśleć o przyszłości bez ukochanego męża także nie ma tu miejsca na gorący romans. Jest za to dużo innych, pozytywnych emocji.

Kawalerowie Angeliny. Opowieść z włoskiej kuchni to pierwsza tego typu książka napisana przez Briana O'Reilly. Do tej pory współpracował on przy tworzeniu książek kucharskich, zajmował się też produkcją programów dla kanału Food Network. Jego kulinarnym wsparciem jest jego żona, Virginia, z wykształcenia kucharz. To ona jest autorką zamieszczonych w książce przepisów.

Trzeba przyznać, że receptur kuchni włoskiej zamieszczono w książce całkiem sporo. Stanowią one przerywnik między poszczególnymi rozdziałami czy podrozdziałami. Zostały wyróżnione stronami ozdobionymi bordiurą dzięki czemu łatwiej jest je odnaleźć.

Kawalerowie Angeliny. Opowieści z włoskiej kuchni to książka pachnąca świeżo pieczonym chlebem, zerwanymi przed chwilą ziołami i pysznymi słodkościami. Zdecydowanie polecam. Uprzedzam jednak, że za ewentualne dodatkowe kilogramy odpowiedzialności nie biorę!

Książkę zgłaszam do wyzwania: Z literą w tle.