Dom, który leczy. "Prowansalski balsam na złamane serce"

Z tematyką radzenia sobie z żałobą miałam już do czynienia przy okazji książki: Szczęśliwy dom złamanych serc.

Heidi to młoda wdowa z ośmioletnim synkiem, Abbotem. Jej mąż zginął w wypadku samochodowym, a ona nie potrafi sobie z tym poradzić. Izoluje się od ludzi, porzuciła wszystko co wcześniej sprawiało jej przyjemność- żyje wspomnieniami o Henrym i miłością do syna. Przełomem są dla niej dwa wydarzenia: ślub siostry (pierwsza tak radosna uroczystość od wypadku) i pożar domu w Prowansji. 

Ten stary budynek był w rodzinie matki od pokoleń. Jako dziecko Heidi spędzała tam wakacje. Jednak po dziwnym lecie kiedy jej matka porzuciła rodzinę i zaszyła się na francuskiej wsi sama dom stał pusty. Teraz bohaterka ma tam pojechać i dopilnować remontu, a jednocześnie odnaleźć siebie. Razem z nią, oprócz Abbota, jedzie Charlotte- pasierbica jej siostry i potrzebująca akceptacji i miłości szesnastolatka. Na miejscu oczekują ich: przyjaciółka rodziny i opiekunka domu Veronnique i jej syn Julien.

Jak można się domyślić proces powracania Heidi do życia nie będzie łatwy. Trudno jej będzie pozbyć się męża z każdej myśli jaka przychodzi jej do głowy. Jeszcze trudniej będzie dać synowi trochę oddechu, lecz nie tylko ona będzie musiała pogodzić się z przeszłością/przyszłością. 

źródło

Prowansalski balsam na złamane serce to książka tak jak zapowiada to tytuł: ciepła, spokojna, łagodna, mogąca służyć za opatrunek na targające czytelnikiem emocje. Nie przekonała mnie wszakże do siebie w 100%. Momentami, słuchając słów Heidi czy wnikając w jej myśli (gdyż to ona jest naszą narratorką) miałam jej dosyć. Chciałam żeby odważyła się żyć, a ona starała się jeszcze głębiej zagrzebać w swoją skorupę. Moje drobne rozczarowanie może wynikać głównie z tego, że spodziewałam się powieści zdecydowanie lżejszej i zabawniejszej. Prowansalski balsam... pozostaje raczej poważny i pełen melancholii i motywów do rozważań. Trudno się temu dziwić. W końcu mierzy się z trudnym tematem.

Bridget Asher stworzyła książkę, która przenosi nas do Prowansji. Jej, bardzo plastyczne i malownicze, opisy otoczenia sprawiają, że mamy je przed oczami i czujemy się gośćmi w małym domu na francuskiej prowincji. A kilka, umiejętnie wplecionych w fabułę, stereotypów dodało powieści smaczku.

Jeżeli więc macie ochotę na refleksyjną powieść z Mont Sainte-Victoire w tle to Prowansalski balsam na złamane serce jest właśnie dla Was.

Książkę zgłaszam do wyzwania: Grunt to okładka

Z głową w słoju. "Krytyka zbrodniczego rozumu"

Miało być ambitniej, miałam odejść od prostych i nierozwijających lektur i co? I staruszek spotkany w kolejce w szpitalu nakrzyczał na mnie, że marnuję czas na kryminały. A mogłabym po coś lepszego sięgnąć!

Na szczęście pan miał rację tylko w pewnym stopniu, gdyż Krytyka zbrodniczego rozumu to książka, która łączy dwa moje ulubione gatunki: powieść historyczną i kryminał.

Jest rok 1804. W Królewcu dochodzi do kolejnej okrutnej zbrodni. Miasto w zabójstwach widzi rękę diabła. Na mieszkańców padł trach, a prokurator nie radzi sobie ze śledztwem. Młody sędzia, Hanno Stiffeniis, dostaje rozkaz porzucić swoje małe miasteczko i przybyć do Królewca aby rozwiązać zagadkę. Nie spodziewa się, że pomysłodawcą jego zawezwania jest sam Immanuel Kant, jego dawny mentor. Słynny filozof jest już człowiekiem w podeszłym wieku i schorowanym, ale dalej wybitnym i nietuzinkowym. Otwiera on przed Hanno nowe możliwości prowadzenia dochodzenia i zapoznaje go ze swoimi metodami docierania do wiedzy.

źródło

Krytyka zbrodniczego rozumu to, pod pewnymi względami, bardzo klasyczny kryminał. Hanno ma podejrzanego, na którego wskazuje wiele rzeczy i który przyznaje się do winy, ale okazuje się on być niewinnym. Ma kolejnego- to samo. W końcu, za trzecim razem trafia i rozwiązuje zagadkę. Po drodze oczywiście spotyka niewiastę w opałach i łotra o dobrym sercu, giną świadkowie, a kolejne poszlaki jedynie gmatwają sprawę. Tylko że wszystko to jest strasznie przewidywalne. 

Rozwiązanie zagadki dostajemy już na początku. Autor zdradza nam je prawie bezpośrednio. Dodatkowo wyraźnie rzuca się w oczy, że żaden z podejrzanych nie może być winny więc i napięcie przy lekturze jest mierne. Choć był moment, który mnie poruszył, ale nie dlatego że Gregorio skonstruował ekscytującą scenę, ale dlatego że zastanawiałam się czy Hanno po raz kolejny da się wyprowadzić na manowce i oskarży niewinną osobę, czy jednak przejrzy na oczy. Sam bohater również nie jest najmocniejszą stroną tej powieści. Jest trochę taką ciepłą kluchą. W jednej chwili krzyczy na podejrzanego, w drugiej ma wyrzuty sumienia, że sprawił mu przykrość.

źródło

Za to Krytyka zbrodniczego rozumu, jako powieść historyczna, przypadła mi do gustu. Autor ukazuje Królewiec początków XIX w. Miasto, które jest sparaliżowane strachem i praktycznie zamarło. Ale również miasto rozpolitykowane. Po kątach knują stronnicy Bonapartego, ludność czeka na informacje o wojnie, która wisi w powietrzu, zaś w twierdzy przygotowywane są kolejne wywózki na Syberię. Co prawda spodziewałam się, że większą rolę odegra w powieści filozofia Kanta, ale przedstawienie go jako twórcy nowoczesnej kryminalistyki zdecydowanie rekompensowało te braki i stawiało Kanta w roli nauczyciela- mentora. Ja z zaciekawieniem czytałam o jego poglądach, z kolei Hanno, który relacjonuje dla nas cały przebieg śledztwa, czasami ma dość faktu, że filozof wydaje się wiedzieć wszystko. Szczególnie że Kant wykorzystuje demony przeszłości jakie ścigają prokuratora.

Irytowała mnie niekonsekwencja autora (lub też tłumacza). Jak pisałam, akcja dzieje się w Królewcu, ale już port znajduje się w Pilau a nie Piławie, a bohaterowie jechali na Elbing a nie Elbląg. Przy tym jednocześnie rozmawiają oni np. o Gdańsku a nie Danzing. Gryzło mnie to strasznie. W końcu nie można mieć wszystkiego; albo rybki albo akwarium. Tłumacz (zwalmy na niego) mógłby wybrać jedną formę i trzymać się jej przez całą powieść. W ogóle w tej książce takich kwiatków jest więcej. Osobę, która czytała ją przede mną bardzo zirytowały (rozbawiły?) wiadomości geograficzne. Mianowicie, według autora, w porze odpływu statki osiadają na mieliźnie, a morze się cofa odsłaniając plażę. I cały czas mówimy o Królewcu i Bałtyku... Mam nadzieję, że warstwa historyczna została przez Gregorio lepiej przemyślana i dokładniej sprawdzona.

Wbrew temu co napisałam Krytyka zbrodniczego rozumu nie jest książką złą. Owszem akcja nie porywa, ale sam pomysł był ciekawy. Na tyle, że zapowiadany jest ciąg dalszy przygód Hanno.

Książkę zgłaszam do wyzwań: Klucznik, Historia z trupem

Nonna wkracza do akcji. "Kuchnia Franceski"

Spotykacie czasem książki, podczas lektury których macie wrażenie, że ktoś okrył Was ciepłym kocem, dał kubek z herbatą i sprawił, że wokół zapanował spokój? Dla mnie jedną z takich stała się właśnie Kuchnia Franceski.

Franceskę poznajemy w nietypowych okolicznościach. W samolocie. Jest przerażoną starszą panią, która wraca z wizyty u córki i wnuków. Boi się latać, więc w ręku trzyma różaniec i rodzinne zdjęcia. Wydaje się być krucha. Ten pogląd na jej temat zmieniłam dość szybko. Gdyż okazało się, że kiedy Franceska ma pod stopami ziemię jest wręcz nie do zdarcia. Mieszka w Nowej Anglii, z trójki dzieci w pobliżu zamieszkuje jedynie jej syn, czuje się samotna i strasznie się nudzi. I to właśnie nuda popchnęła ją do tego, żeby zostać nianią dla dwójki dzieci. Wychowywanych przez samotną matkę Lorettę: 9-letniego Willa i 12-letniej Penny.

Początki współpracy do najłatwiejszych nie należą. Dzieciom trudno jest zaakceptować fakt, że opiekuje się nimi starsza pani, zaś Franceska nie może się pogodzić z tym, że Lotta karmi rodzinę mrożonkami, a ona, nie chcąc być namolną, nie może nic ugotować. Zmienia się to z upływem czasu. 

źródło

Franceska staje się dla spragnionych uczucia dzieci wymarzoną babcią. Piecze ciasteczka, gotuje pyszne, włoskie dania, wysłuchuje zwierzeń, doradza, koi awantury. A przy tym jednocześnie jest osobą z charakterkiem. Ma nietypową umowę ze swoimi podopiecznymi: ona piecze pyszności, oni sprzątają pokoje/odkurzają/zmywają itd. Z dnia na dzień stają się dla siebie rodziną. Również dla Lotty jest ona kimś ważnym, kimś kto pomaga jej uporządkować życie.

Tytułowa bohaterka mnie zachwycała. Jej spowiedzi (i nieodłączna i niezmienna pokuta) poprawiały mi humor. Podobnie zresztą jak fakt, że zauważała rzeczy, których miała nie zauważyć i stwarzała przedziwne sytuacje. Zapewne życie z nią nie byłoby takie łatwe (możliwe wręcz, że byłoby bardzo trudne), ale czytając Kuchnię Franceski pozazdrościłam dzieciom takiej nonny.

źródło

Kuchnia Franceski jest jak włoska kuchnia: różnorodna. I bawi i smuci, skłania do zatrzymania się w biegu i odłożenia mrożonek z powrotem do zamrażalnika. Oczywiście nie jest to powieść, która zaskoczy zakończeniem. Tego czytelnik może domyślić się już po kilku stronach. Za to potrafi zadziwić sposobami, jakimi do tego zakończenia dotrzemy. 

Niejednokrotnie na blogu dawałam wyraz mojej miłości do Włoch i książek z gotowaniem w tle. Dlatego też nie mogłam przejść obojętnie wobec takiej pozycji. Jednak tych, którzy nie przepadają za książkami obracającymi się wokół jedzenia pragnę uspokoić: tutaj tego gotowania nie ma wiele. 

Jakiś czas temu natknęłam się na niepochlebną opinię o jednej z książek Petera Pezzeli. Mianowicie chodziło o Lekcje włoskiego. Była ona na tyle odstraszająca, że zrezygnowałam z lektury. Teraz cieszę się, że przypadkiem w moje ręce trafiła Kuchnia Franceski. I jestem zdecydowana sięgnąć po inne książki autorstwa Pezzelego. Lubię jak ktoś robi mi herbatę i otula kocem.

Południowy romans. "Tysiąc dni w Wenecji"

Tysiąc dni w Wenecji to druga z rzędu książka, z którą mam problem. Z jednej strony już po kilku pierwszych stronach miałam świadomość, że nie jest to ten gatunek literacki, który darzę szczególnie ogromną sympatią, z drugiej była moja miłość do Włoch, która kazała mi czytać dalej.

Tym razem pisanie o książce należy zacząć od pisania o autorce. Marlena de Blasi jest zamieszkałą we Włoszech Amerykanką. Do gorącej Italii sprowadziła ją miłość do mężczyzny oraz kuchni tego kraju. Dlatego też dwie jej pierwsze książki: Smaki południowej Italii oraz Smaki północnej Italii zostały poświęcone typowym dla tych regionów potrawom. Zarówno książka, którą czytałam jak i kolejne jej powieści oparte są na przeżyciach autorki.

Podczas jednej z wizyt w Wenecji Amerykanka poznaje Nieznajomego. Mężczyzna mówi jej, że dostrzegł ją już kilka lat temu i od tego czasu się w niej kocha. On jest ustatkowanym bankowcem, ona, podróżująca po świecie, dziennikarką kulinarną. Kilka dni po jej powrocie do Stanów mężczyzna zjawia się u niej z wizytą. Wtedy Marlena i Fernando postanawiają się pobrać i zamieszkać w Wenecji.

Decyzja ta jest bardzo kontrowersyjna dla otoczenia kobiety. Fernando jest dla nich zagadką, kimś obcym dlatego podchodzą do całego pomysłu sceptycznie i nieufnie. Szczególnie, że szczęśliwi narzeczeni pierwszą młodość maja już za sobą. Jednak Marlena nie zamierza się poddać. Sprzedaje dom, zabiera tylko najpotrzebniejsze rzeczy i udaje się na drugą stronę Atlantyku. Początkowo dopasowanie się do nowej rzeczywistości sprawia jej ogromny problem. Szczególnie, że porzuciła bardzo aktywne życie na rzecz takiego gdzie jej jedynym obowiązkiem jest spędzanie czasu na plaży, a oddawanie się ukochanemu gotowaniu jest niekoniecznie najlepiej widziane przez Fernanda.

I to jest cała ta sfera książki,która interesowała mnie średnio. Romansowa historia poprowadzona jest zgrabnie i ciekawie, ale jak na razie toleruję jedynie romanse historyczne. 

Za to wciągnęła mnie bardzo opowieść o Wenecji, i Włoszech w ogóle. Marlena patrzy na ten kraj oczami twardo stąpającej po ziemi Amerykanki, kobiety interesu, która przywykła do niedyskutowania z przepisami i prowadzeniu aktywnego życia. Jeszcze przed wyjazdem z USA, podczas spotkań z panią konsul, która miała wystawić jej dokumenty potrzebne do zawarcia małżeństwa, odkryła, że we Włoszech czas płynie inaczej i teoretycznie można załatwić coś w trakcie godziny, ale w praktyce należy poświęcić na to wiele poranków. Mimo tego była bardzo zdziwiona kiedy okazało się, że dokumenty przygotowywane z taką pieczołowitością są nieważne gdyż zmieniły się przepisy. Dopiero południowa dusza Fernanda była w stanie wpłynąć na urzędników.

Kolejnymi zaskakującymi dla Marleny rzeczami była bezczynność i wyobcowanie. Nie była w stanie pogodzić się z tempem remontu mieszkania, tym, że gotowane przez nią potrawy są, według jej narzeczonego, zbyt wykwintne i lepiej, żeby nie gotowała czy z faktem, że dla sąsiadów stanowi kuriozum. Jej sytuacji nie ułatwiał fakt, że po włosku nie mówiła najlepiej. Opisy tego jak poznaje miasto, adaptuje się w nim, zaczyna rozumieć południową mentalność i szukać własnej dogi dla siebie sprawiały, że słyszałam szum wody i śpiew gondolierów.

Moje serce skradły również opisy potraw, tak barwne że budziły głód i sprawiały, że ciekła mi ślinka. Na szczęście na końcu zamieszczone zostały przepisy na wykorzystane w książce dania. Gdyby jeszcze włoskie produkty były u nas łatwiej dostępne, tańsze i smakowały tak, jak te oryginalne to już stałabym przy kuchence.

Patrząc na wszystkie te plusy to, pomimo tego, że w dalszym ciągu mam mieszane uczucia, powiem: czytajcie, gotujcie (a potem zaproście mnie na obiad :D)

Książkę zgłaszam do wyzwania: Z literą w tle

Stewardesa na Manhattanie. "Dobry adres"

Czy stewardesa może bogato wyjść za mąż i wprowadzić się do najbardziej luksusowego budynku w Nowym Jorku? Może, ale nie powinna spodziewać się ciepłego przyjęcia przez miejscowe wyższe sfery...

Kiedy Melanie poznała Arthura wiedziała, że jest on zamożny. Jak bardzo dowiedziała się kiedy zamieszkali w 800-metrowym apartamencie przy Park Avenue. Od samego początku małżeństwa postanowiła stać się godną następczynią jego byłej żony, Diandry. Uosobienia klasy, szyku i elegancji. Jednak jej próby przemiany w kogoś kim nie jest nie tylko spełzały na niczym, ale wręcz odnosiły odwrotne skutki i Melanie staje się jedną z najbardziej unikaną z osób.

Jednak Dobry adres to nie tylko historia Arthura i Melanie. To opowieść o losach kilku rodzin mieszkających w tym samym budynku. Oprócz nich poznajemy jeszcze państwa Vance'ów (Morgan ukrywa przed żoną romans z gorącą latynoską, zaś Cordelia spędza dnie ze stylistą- gejem uwielbiającym sado-maso), młodą singielkę Oliwię West (niedawno napisała powieść, która stała się bestsellerem, teraz stara się napisać kolejną, a przy okazji zawraca w głowie wszystkim mężczyznom), zdziecinniałą miliarderkę Emmę Cockpurse (jej głównym zajęciem jest paradowanie po budynku w negliżu lub bez) oraz mademoiselle Oeuf (suczkę, która otrzymała w spadku apartament wart 10 milionów dolarów). Oprócz nich są jeszcze dwa odźwierni komentujący życie, które obserwują oraz moje ulubienice: Joan i Wendy (największe plotkary i najzłośliwsze żmije w Nowym Jorku).


Autorki zabierają nas do różnych mieszkań czy na oficjalne imprezy. Pokazują próby ukrycia zdrady przed małżonkiem, uzyskania sławy czy zachowania urody, a także nudę panującą na przyjęciach. Dobry adres to kalejdoskop, w którym możemy ujrzeć, mam nadzieję, że bardzo przejaskrawione, migawki z życia wyższych sfer. 

Jednocześnie autorki zdecydowanie postarały się o stworzenie całego zestawu nietuzinkowych postaci. Umieszczenie ich w jednym, tak naprawdę niewielkim, światku prowadzi czasem do wybuchów, ale jednocześnie zapewnia, że czytelnik nie nudzi się nawet przez moment.

Do tej pory nie miałam do czynienia z duetem autorskim Karasyov- Kargman. Czytałam za to kiedyś książkę drugiej z pań Mamzille- Mamuśki z Manhattanu. Jest to tak poprawiająca humor książka, że wracam do niej dość często. Podobnie jest z Dobrym adresem. Nieporadność Melanie, jej usilne próby wkupienia się do towarzystwa, zabieganie o akceptację nie mogą nie budzić uśmiechu.

I właśnie taka cała jest ta książka. Pogodna, barwna, wciągająca. Momentami złośliwa, czasem zaskakująca. Idealna lektura na nadchodzące jesienne wieczory. Dla wszystkich, którzy pokochali "Nianię w Nowym Jorku" czy "Seks w wielkim mieście".