Powrót inkwizytora. "Sługa Boży"

Nadszedł czas na kolejne spotkanie z nietuzinkowym inkwizytorem. Miałam nadzieję, że uda mi się przeczytać cały cykl w jakiejś sensownej kolejności, ale chyba nic z tego. A przynajmniej według Wikipedii, która powiedziała mi, że Sługa Boży to książka, która została napisana jako pierwsza, ale nie jest pierwszą jeśli chodzi o chronologię zdarzeń. Trudno mi w to uwierzyć, gdyż to właśnie tutaj poznajemy towarzyszy Mordimera i oglądamy jak staje się on tym kim był później. W związku z tym mam w głowie mętlik i jakby ktoś chciał mi wskazać właściwą kolejność lektury to będę bardzo wdzięczna.

Niezależnie od tego czy jest to pierwsza część czy nie, rozjaśniła mi ona kilka kwestii. Sługa Boży, to jak zwykle zbiór opowiadań połączonych ze sobą osobą inkwizytora Mordimera Madderdina. Tym razem jest ich sześć. Pierwsze z nich pozwalają lepiej zrozumieć zarówno samego inkwizytora, jak i jego kompanię. Dowiadujemy się więc gdzie mieszkał i czym się on zajmował po ukończeniu Akademii, a przed tym zanim został licencjonowanym inkwizytorem Jego Ekscelencji biskupa Hez-Hezronu. Mamy też okazję zobaczyć jego pierwsze spotkanie zarówno z Kostuchem, który stanie się później jego wiernym towarzyszem (choć nie wiem czy w przypadku tej dwójki jest to dobre określenie), jak i z Aniołem Stróżem. A oba te spotkania do zwyczajnych nie należą. 

O świecie stworzonym przez Piekarę czy samej postaci inkwizytora pisałam sporo przy okazji książki: Miecz Aniołów. Myślę, że powtarzanie tego samego nie ma sensu. Szczególnie, że Mordimer jest ciągle tak samo nieznośny, cyniczny, bezczelny i przekonany o świętości swej misji. Czasem mam wrażenie, że ma on wręcz niepojętą zdolność przyciągania kłopotów i zrażania do siebie ludzi. Jednak pozostaje przy tym tak uroczy, że nawet przez chwilę nie pomyślałam o nim źle.

Tym razem w zbiorze znalazło się miejsce dla sześciu opowiadań (zdecydowanie jest ich zbyt mało). Każde z nich to oczywiście osobna przygoda i inne zło stojące na drodze do zbawienia. Spotkamy się więc z czarownikiem, trucicielką, sektami i szalonym alchemikiem. Wszystkie zadania jakie stoją przed inkwizytorem do zwyczajnych się nie zaliczają. I oczywiście prawie wszystkie muszą pokomplikować się wraz z postępem akcji.

Po raz kolejny udało się Piekarze stworzyć zbiór, gdzie wszystkie opowiadania są tak samo ciekawe i wciągające. Czytając Sługę Bożego nie miałam uczucia, że coś się powtarza, że dostaję jeszcze raz tę samą historię tylko ubraną w inne okoliczności. Autor potrafił mnie zaskoczyć i sprawić, że chętnie wrócę po więcej. Ale tym razem już na pewno zacznę czytać od początku!

Książkę zgłaszam do wyzwania: Historia z trupem

Nietypowy inkwizytor. "Miecz aniołów"

Znowu sobie ponarzekam. Ale tym razem na samą siebie. Wszystko to przez to, że odkryłam niedawno iż jeżeli tylko da się zacząć czytać jakąś serię od środka czy końca to na pewno to zrobię. Jakbym nie mogła, jak człowiek, od początku. Tak było i tym razem.

Miecz aniołów to w ogóle moje drugie spotkanie z inkwizytorem Mordimerem. Niestety pierwsze było dawno i nawet nie pamiętam tytułu czytanej wtedy książki. Za to zostało we mnie wrażenie, że bardzo mi się podobała. I nie było to wrażenie błędne.

Świat stworzony przez Jacka Piekarę to mieszanina odrobiny historycznych realiów i literackiej fikcji. W świecie tym Chrystus nie umarł na krzyżu, ale zszedł z niego z mieczem w dłoni i wymordował swoich oprawców. Nikogo więc nie dziwi, że Kościół jest waleczny i nawraca swoje owieczki nie tylko słowem ale i mieczem.

Jednym z wysłanników, takiego właśnie walecznego, Kościoła jest Mordimer Madderdin- inkwizytor i Sługa Boży. Do jego zadań należy prowadzenie śledztw i przywodzenie grzeszników do wiary. A, że czasem robi to w dość nieortodoksyjny sposób? No cóż, liczą się efekty.

Na książkę Miecz aniołów składa się pięć opowiadań. Każde z nich to inna sprawa prowadzona przez inkwizytora. Mamy więc do czynienia z piękną dziewicą, która ma zostać złożona w ofierze; wiedźmą, która uprowadziła Jasia i Małgosię i chciała ich upiec w piecu; czarownikiem uciekającym przed groźnym demonem i oddającym się pod opiekę Mordimera; ludożercą i opętanym misją biskupem; a także groźną herezją, która zaczęła się rozprzestrzeniać w łonie Kościoła. W każdym z tych opowiadań jest coś, co zapada w pamięć. Każde z nich w pewien sposób zaskakuje czytelnika. Podczas lektury nie miałam poczucia, że czytam ciągle tę samą historię, ale ubraną w różne słowa (a niestety czasem przy zbiorach opowiadań to się zdarza).

Jak łatwo się domyślić, tym co łączyło wszystkie te opowieści była postać inkwizytora Mordimera. Postać, dla mnie, genialna. Piekara obdarzył go cechami charakteru, które powinny się wykluczać i w ten sposób powstał bohater utyskujący na swój biedny los, rzucający kąśliwe i ironiczne komentarze, potrafiący połechtać ego przełożonego, a jednocześnie pijący po oberżach, sypiający z dziwkami i otaczający się zgrają nieokrzesanych zabijaków. Jeśli dołożyć do tego jeszcze biskupa cierpiącego na podagrę i lubiącego wypić dostajemy wybuchowe towarzystwo, z którym nie sposób się nudzić.

źródło

I rzeczywiście nie nudziłam się przy tej książce nawet przez chwilę. Akcja toczy się wartko, autor co chwilę czymś nas zaskakuje, a wszystko to w na poły bajkowym, a na poły przerażającym świecie. A wszystko to okraszone zostało magią życia sprzed wieków. Wraz z jego prostymi wierzeniami, ludowymi mądrościami, a także smrodem i śmiercią. Zdecydowanie świat wykreowany przez Jacka Piekarę nie jest różowy i lukrowany.

Podkreślałam niejednokrotnie, że nie lubię opowiadań. Nic się w tej gestii nie zmieniło. Miecz aniołów jest wyjątkiem, który przypadł mi do gustu i chętnie zaprzyjaźnię się z całą serią. Najlepiej we właściwej kolejności.