Niespodziewani goście. "Sekrety róż"

Przedziwna była ta książka. Bardzo sympatyczna, ale przedziwna i odrealniona.

Do Colden, niewielkiej mieściny w stanie Massachusetts, przybywają Rumunii. Zamieszkują oni w, opuszczonym na czas wakacji, domu profesora Saywera i jego córki Libby. Michael, jego dwaj synowie, dwaj towarzysze i lady Mirela oznajmiają, że to oni są prawdziwymi właścicielami nieruchomości. Na potwierdzenie tego mają testament, w którym poprzedni mieszkaniec, stary Kozak, przekazuje Michaelowi dom. Wydarzenia te doprowadzają do wybuchu skandalu, mieszkańcy miasteczka izolują przybyszów i wszelkimi siłami utrudniają im życie. Jedyną osobą, która spieszy im z pomocą i zaprzyjaźnia się z nimi jest... Libby. Zderzenie tych dwóch światów zdecydowanie powoduje wielki wybuch. Ani Libby ani Michael ani profesor nie mają łagodnego usposobienia, więc iskry strzelają na prawo i lewo.

Dlaczego zaczęłam od tego, że książka jest przedziwna? Z kilku powodów. Pierwszym co mnie uderzyło to był fakt, że Libby jest analfabetką (jednocześnie osobą bardzo mądrą i utalentowaną) i jest to dla niej ogromny powód do wstydu. Dodatkowo potęguje ten wstyd fakt, że jej nieumiejętność czytania stanowi powód do drwin dla ojca. Jak była młodsza, wyśmiewały się z niej również dzieci, a teraz, kiedy jej sekret wychodzi na jaw, jest skazana na politowanie. I nie byłoby w tym wszystkim nic dziwnego gdyby nie te, że mamy rok 1879. Libby ma około 20 lat (rozpacza co jakiś czas, że jest starą panną, bo kto by chciał takiego tumana), a więc lata jej nauki przypadały na końcówkę wojny secesyjnej. I tak jak nie neguję tego, że umiejętność czytania była już wtedy w miarę powszechna, tak jakoś nie mogę przekonać się do tego, że analfabetyzm był powodem aż takiego społecznego wykluczenia.

źródło

Druga rzecz, która momentami mnie nie przekonywała, to sympatia jaką prawie od pierwszej chwili poczuła Libby do ludzi, którzy odebrali jej dom. Jest ona ponad tym wydarzeniem i staje się dobrą duszą spiesząca przybyszom z pomocą w każdej sytuacji. 

Sekrety róż to historia, od której nie można się oderwać. Przede wszystkim dzięki temu, że Elizabeth Cadmen stworzyła bohaterów, którzy są jacyś. Możemy ich lubić, kibicować ich poczynaniom, czuć do nich niechęć, ale trudno będzie przejść obok nich obojętnie. Mają swoje wady i zalety, a przede wszystkim, nie boją się wyrażać własnego zdania, co szczególnie w kontaktach Libby i Michaela prowokuje wiele zabawnych sytuacji.

Powieść jest wciągająca, urocza, zabawna i wzruszająca. Napisana językiem, którego czytanie to sama przyjemność. Tylko brakuje mi trochę tła historycznego. Cadmen umieściła akcję w latach 70. XIX w., ale zdarzało mi się o tym zapominać podczas czytania. Nie czułam, że zostałam zabrana do świata, który przeminął. Wręcz przeciwnie. Były takie dyskusje, które wydawały mi się na wskroś współczesne (mimo że ich temat niby był lekko archaiczny). Colden mogłoby być zarówno małym miasteczkiem lat 20. XX w. jak i współczesną, senną amerykańską mieściną. 

Sekrety róż to książka pachnąca jaśminem, różami i dżemem jeżynowym. Bajkowa powieść z niesfornymi bohaterami. Mnie do gustu przypadła bardzo.

Wdzięk, szyk, styl... "Elegancja"

Każda z nas zapewne ma momenty, w których marzy o dobrym duszku, który powie jej co na siebie włożyć, żeby było odpowiednie do okazji i jak wyróżnić się z tłumu jednocześnie zachowując klasę. Dla Louise takim duszkiem stała się stara książka znaleziona w antykwariacie, poradnik Elegancja autorstwa Madame Genevieve Antoin Dariaux.

W małżeństwie Louise nie dzieje się najlepiej. W ciągu kilku ostatnich lat wypracowali sobie oni system mijania się. Kiedy on idzie na wieczorne przedstawienie (jest aktorem), ona wraca do domu. Kiedy ona rano wychodzi do pracy, on zostaje w domu. Popadają w marazm. Nie dotykają się, nie rozmawiają, nie okazują sobie uczuć. Wegetują obok siebie.

Sytuacja ta sprawia, że Louise z dnia na dzień czuje się coraz bardziej nieszczęśliwa i nie nie warta. Iskrą, która obudziła w niej motywację do zmian były gratulacje z powodu ciąży, jaki złożono jej na jednym z przyjęć. Tylko, że ona w ciąży nie była... Kiedy więc znajduje Elegancję postanawia stać się kobietą światową. Niestety jej nowo nabyty entuzjazm i pewność siebie tylko podkreślają słabość jej małżeństwa i zdecydowanie nie budzą radości w małżonku.

źródło

Zazwyczaj zapamiętuję imiona przynajmniej głównych bohaterów. Tym razem stało się jednak coś dziwnego. Kiedy zaczęłam pisać recenzję i chciałam Wam ich przedstawić odkryłam, że mam pustkę w głowie i absolutnie żadnego pojęcia jak miał na imię mąż Louise. Po przekartkowaniu książki wiem już dlaczego. Elegancja to pewnego rodzaju dziennik prowadzony przez samą Louise. Na początku każdego rozdziału znajduje się fragment z poradnika, a potem wycinek z życia bohaterki, który jest odzwierciedleniem tego fragmentu. I przez cały ten czas Louise mówi o mężczyźnie, z którym ma dzielić życie "mój mąż". Ani razu nie wymienia jego imienia. Jest on dla niej tylko elementem życia, nie zaś osobą z którą chciałaby spędzić przyszłość. Pewnego rodzaju personifikacją instytucji małżeństwa. Nie jest już ważny jako osobny byt.

Spodziewałam się po Elegancji lekkiej i zabawnej powieści o ciuchach i mężczyznach. Zabawna rzeczywiście bywa, szczególnie, że Louise ma talent do popełniania gaf. Jednak głównie jest to książka o poszukiwaniu siebie i własnej akceptacji. Oczywiście nie są to filozoficzne rozważania nad egzystencją. Książka napisana jest w dość lekkim tonie, a jej czytanie jest samą przyjemnością.

Zaskakujące może być to, że Elegancja- poradnik, naprawdę istnieje, a Madame Dariaux jest od 1964 r., dla kolejnych pokoleń europejek, przewodniczką po świecie stylu. Kathleen Tessaro zaczerpnęła z tego przewodnika prawie wszystkie, znajdujące się na początku rozdziałów, przemyślenia i wskazówki. Przyznam, że mogą one stanowić inspirację, zaś sama Elegancja to lektura, po którą warto sięgnąć.

Książkę zgłaszam do wyzwania: Z literą w tle

Prosto przed ołtarz. "Idealnie dobrani"

Samotna, zdesperowana (?) kobieta zdolna jest do dziwnych rzeczy. Szczególnie, jeśli właśnie odkryła, że partner je zdradza i w związku z tym musi na nowo ułożyć sobie życie. W takiej sytuacji Anne znajduje na swojej drodze wizytówkę firmy kojarzącej pary. Zachowuje ją tylko dlatego, że znajduje się na niej jej nazwisko. Nie spodziewa się, że kilka tygodni później skontaktuje się z tą firmą i weźmie udział w czymś niespotykanym.

Anne dostała imię na cześć Ani z Zielonego Wzgórza. Tak samo jak tamta jest rudzielcem i ma uduchowione podejście do świata. Marzy o prawdziwej miłości, ma w głowie jej romantyczną wizję i ciągle zakochuje się w tym samym typie facetów. Kiedy jednak przyjaciółka oznajmia jej, że wychodzi za mąż, Anne postanawia oddać się w ręce profesjonalistów. Zrezygnować z bujania w obłokach i skorzystać z porady firmy Blythe & Company, Zawodowe kojarzenie.

źródło

Już pierwsze spotkanie z panną Cooper przebiega zdecydowanie inaczej niż Anne się spodziewała. Nie będzie oglądania profili kandydatów, spisywania wymagań, przeglądania zdjęć. Za to czeka ją terapia z psychologiem, a potem wyjazd do Meksyku gdzie poślubi, wybranego dla niej przez firmę, nieznanego mężczyznę.

Przez większość czasu książka była idealna. Dostatecznie nierealna, przerysowana, zabawna i wciągająca. Mimo dziwnych okoliczności poznania, Anne i Jack stworzyli sympatyczną i normalną parę. Nie są patetyczni czy zagubieni, ale uroczo nieporadnie docierają swoje relacje. Oczywiście czym byłaby książka tego typu bez wielkiej kłótni i rozstania? I niestety to był ten moment kiedy poczułam się trochę rozczarowana. Było zbyt przewidywalnie. Ale taki już urok tego gatunku.

źródło

Plusem Idealnie dobranych są bohaterowie. Wyraziści, nietuzinkowi, z odmiennymi charakterami, czasem stanowiący mieszankę wybuchową. Przy czym jednocześnie doskonale się uzupełniający.

Catherine McKenzie to prawniczka, która odkryła w sobie talent pisarski. Jak na razie jest autorką trzech powieści i wszystkie one odniosły ogromne sukcesy zarówno w Kanadzie, gdzie pisarka mieszka, jak i na całym świecie. 

Idealnie dobrani to powieść wciągająca i doskonale poprawiająca nastrój. Polecam nie tylko niepoprawnym romantyczkom.

"Kiedy król gubi swój kraj"

Zapowiedziany wczoraj, drugi z serii "nadprogramowych" postów.

Ta ostatnia już książka z serii Królów przeklętych jest jednocześnie najbardziej nietypową. W poprzedniej Maurice Druon usunął większość znanych czytelnikowi od pierwszej części bohaterów, pozamykał większość wątków- zakończył cykl. Możemy to wywnioskować nie tylko z zakończenia tomu szóstego, ale również z czasu jaki opłynął zanim ukazał się tom siódmy. Powieść Kiedy król gubi swój kraj powstała siedemnaście lat po tomie poprzednim. Robi wrażenie doklejonej do całej serii. Opowiada ona historię Francji z czasów Jana II Dobrego i początków wojny stuletniej.

Pierwszą zmianą, którą zauważa od razu czytelnik poprzednich tomów jest nowy sposób narracji prowadzony, po raz pierwszy, w pierwszej osobie. Naszym przewodnikiem po kraju zniszczonym ciągłą wojną, zarazą i niewłaściwymi decyzjami gospodarczymi władcy jest, pełniący funkcję nuncjusza papieskiego, kardynał Heliasz de Talleyrand. Zabiera on nas do swojej karety wyruszającej z jego rodzinnego Périgueux i jadącej do Metzu na spotkanie z cesarzem. W podróży tej towarzyszy mu krewny, który, wraz z czytelnikiem, staje się jego wiernym słuchaczem. Kardynał opowiada o wojnie z Anglią, przedstawia postać króla Jana, tłumaczy podstawy roszczeń angielskiego władcy do francuskiej korony. Jednak główną rzeczą, wokół której koncentruje się fabuła jest konflikt pomiędzy Janem II Dobrym i Karolem II Złym- władcą Nawarry. Po raz kolejny mamy tu, tak dobrze znany z poprzednich powieści, spór o ziemię i władzę. Niestety tym razem nie ma on takiego impetu.

Czytelnika, który pamięta poprzednie książki Maurice'a Druona ta zapewne rozczaruje. Kardynał Talleyrand, mężczyzna w jesieni życia, snuje opowieść barwną, ale jednocześnie pozbawioną emocji. Historia, którą przywołuje ma zostać spisana przez jego towarzysza ku chwale kardynała. Stąd też opowieści o dawnych parafiach, konklawe w których brał udział, pojawiająca się, pomiędzy wierszami, tęsknota do papieskiej tiary czy wynoszenie własnego udziału w wydarzeniach.

Jeszcze jedną rzucająca się w oczy rzeczą jest inna dynamika powieści. Trudno w niej znaleźć wartkie zwroty akcji czy trzymające w napięciu wydarzenia tak charakterystyczne dla całego cyklu. Pomimo tego, że książka jest tak rożna od poprzednich tomów czyta się ją dość dobrze.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serwisowi nakanapie.pl

"Lew i lilie"

Muszę się do czegoś przyznać: Nie mam czasu pisać :( Czytać owszem, w tramwajach, autobusach, pociągach, poczekalniach..., ale z pisaniem to już gorzej. W ciągu najbliższych dni powinno się to zmienić, a na razie mam dla Was dwie "zaległe" recenzje (takie napisane w czasach przedblogowych dla nakanapie.pl, i które później nie zostały wrzucone na bloga). Dzisiaj pierwsza: Lew i lilie.

Swoimi poprzednimi książkami Maurice Druon przyzwyczaił nad do tego, że jest francuskim mistrzem powieści historycznych, a pod jego piórem ożywa średniowieczna Francja. To mistrzostwo ukazał również w kolejnym tomie.

Lew i lilie to szósta, przedostatnia, książka z serii Królów przeklętych Jej akcja zaczyna się w momencie śmierci ostatniego z przeklętego rodu: Karola IV Pięknego. Koniec dynastii staje się przyczyną dworskich intryg, gdzie każdy chce uzyskać dla siebie jak najwięcej. Mistrzem pałacowych gier okazuje się hrabia Robert d'Artois. Przekupstwem, obietnicą czy groźbą nakłania francuskich wielmożów do powierzenia władzy Filipowi VI. Jak zawsze celem, który mu przyświeca jest odzyskanie hrabstwa Artois. Autor powraca tutaj do sporu, który trwa już od początku sagi, wielokrotnie wpływając na losy Francji. Druon po raz kolejny przywołuje skłóconą parę: Roberta d'Artois i hrabinę Mahaut. Tym razem ich konflikt, a dokładniej walka hrabiego o spadek, zdominował całą fabułę książki. Zdecydowanie również wpłynął na jej dynamizm gdyż nie da się zaprzeczyć, że obie strony w swoich dążeniach bywały gwałtowne, okrutne i przekonane o własnej racji.

Kontynuując wątki zaczęte w poprzednim tomie Druon zabiera nas kilka razy na drugą stronę Kanału La Manche, gdzie kończy się romans królowej Izabeli i gdzie spod władzy ministra wyzwala się młodziutki król Edward III. W ostatnią taką podróż udajemy się wraz z hrabią d'Artois, który przegrawszy swoją sprawę we Francji, postanawia szukać sprawiedliwości u odwiecznego wroga przyczyniając się w ten sposób do wybuchu wojny stuletniej.

Po raz kolejny autor ukazuje nam świat, w którym trudno odróżnić literacką fikcję od historii. Jest to jedna z lepszych powieści w całym cyklu. Dynamiczna fabuła, ciekawe postacie czyli wszystko za co pokochaliśmy Maurice'a Druona przy Królu z żelaza. Wyraźnie widoczna jest jednak chęć zamknięcia serii. Autor kończy rozpoczęte we wcześniejszych książkach wątki, jednocześnie nie zaczynając już praktycznie żadnych nowych. Bohaterów, którzy wcześniej budowali fabułę usuwa. Momentami miałam wrażenie, że zabiegi te mają na celu uniemożliwienie czytelnikom wysuwania próśb o kontynuację cyklu. Mimo tego wyraźnego dążenia do pożegnania się ze stworzonym przez siebie światem muszę przyznać, że książka jest jedną z bardziej interesujących w całej serii.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serwisowi nakanapie.pl

Zakochana Jane. "Pamiętniki Jane Austen"

Pamiętniki Jane Austen to fikcyjna powieść, która przez długi czas robiła na mnie wrażenie opatej na faktach. A wszystko to przez to iż w pierwszych słowach książki Syrie James opowiada nam historię skrzyni odnalezionej na strychu domu, w którym kiedyś Austen mieszkała i która zawiera prywatne zapiski twórczyni. W skrzyni tej został znaleziony m. in. jej pamiętnik, nigdy nie publikowany i zawierający jej największe tajemnice.

Na kolejnych stronach dowiadujemy się dlaczego pisząca tak wiele o miłości autorka nigdy sama nie zaznała szczęścia.

Poznajemy ją w momencie kiedy jej ojciec postanawia odejść na emeryturę i resztę życia spędzić z żoną i dwiema córkami w Bath. Jane ma wtedy 25 lat i jest starą panną bez widoków na przyszłość. Kończy właśnie pracę nad swoją pierwszą powieścią Susan (później opublikowanej jako Opactwo Northanger). Niedługo po przeprowadzce ojciec umiera pozstawiając Jane, jej matkę i siostrę Cassandrę bez domu i środków do życia. Od tego momentu pomieszkują one u różnych członków rodziny, nigdzie nie zostając zbyt długo. W ten sposób upływają lata. 

W pewnym momencie życie "panny Jane" ulega zdecydowanej zmianie. Jeden z braci zabiera ją na kilka tygodni do nadmorskiej miejscowości Lyme i tam pisarka poznaje pana Ashforda. Szybko odkrywają, że są pokrewnymi duszami jednak kiełkujące uczucie napotyka na liczne przeszkody.

Powieść stworzona przez Syrie James swoim klimatem doskonale oddaje książki samej Jane Austen. Momentami miałam wrażenie, że po prostu trzymam w ręku kolejną powieść pisarki lub też właśnie jej pamiętnik. Jane opowiada nam nie tylko o swoich uczuciach, pragnieniu miłości, niezależności finansowej czy stabilizacji. Patrzymy jak zmienia się jej postrzeganie świata. Z nieśmiałego dziewczęcia, które pisze tylko dla najbliższych staje się zdecydowaną kobietą, która nie obawia się napisać do wydawnictwa, które odkupiło od niej powieść, ale przez lata jej nie opublikowało (tak było w wypadku Susan). Szuka chętnych do wydania kolejnej książki, nie poddając się przeciwnościom losu.

W Pamiętnikach Jane Austen znaleźć możemy liczne odwołania do powieści bohaterki. Syrie James wykorzystuje głównie motywy zawarte w Rozważnej i romantycznej, ale przewijają się nam przed oczami rówież sceny z Dumy i uprzedzenia, Opactwa Northanger czy Mansfield Park. Wykorzystanie tych motywów potęgowało we mnie wrażenie, że czytam rzeczywiste pamiętniki Austen i poznaję razem z nią ludzi, których potem uwieczniła na kartach swoich książek.

Sama postać głównej bohaterki została stworzona genialnie. Zakochałam się w tej ironicznej, trzeźwo patrzącej na życie, a jednocześnie romantycznej osobie. Również pozostali bohaterowie są wielkimi indywidualnościami. Choć momentami wykazują zbyt duże podobieństwo do postaci stworzonych przez Austen przez co wydają się być trochę wtórni.

Pamiętniki Jane Austen to kolejna książka, którą mogę polecić. Czyta się ją wyśmienicie. Doskonała na pochmurne popołudnie.

Powyższe zdjęcia to kadry z filmu Zakochana Jane, który absolutnie nie jest ekranizacją książki.