Zdecydowanie nie podzielam poczucia humoru Amerykańów. Teraz jeszcze, do unikanych przeze mnie "najśmieszniejszych komedii roku" dołączą także "najzabawniejsze powieści roku".
Najgłupszy anioł miał być lekką i zabawną powieścią, przesyconą świątecznym klimatem. Taką co się ją czyta pomiędzy lepieniem pierogów, a pieczeniem ciasta. Miał bawić i odprężać. Jak dla mnie nie spełniła się żadna z obietnic dawanych mi przez autora i dziennikarzy na okładce.
Mała miejscowość Pine Caye ożywa, jak co roku, przed świętami Bożego Narodzenia. Kalifornijskie miasteczko przyciąga wszystkich, którzy nie mają planów rodzinnego spędzenia świąt. Pod tym względem ta gwiazdka nie różni się niczym od poprzednich. Cała uwaga mieszkańców skupiona jest na przygotowaniu świątecznego przyjęcia kiedy zaczynają dziać się dziwne rzeczy.
Wracając wieczorem do domu mały Joshua widzi zabójstwo św. Mikołaja. Chłopiec jest tym tak przejęty, że na ziemię zostaje zesłany archanioł Rajzel, który ma spełnić jego świąteczne życzenie. Anioł jest zdecydowanie nieporadny i nietypowy. Jego zachowanie sprawia, że szybko zaczyna być poszukiwany przez policję jako podejrzany o pedofilię, zaś wszystko co robi przynosi niespodziewane skutki.
Nienawidzę komedii omyłek. Nie bawi mnie kiedy na ekranie bohaterowie rzucają w siebie ciastami, ślizgają na skórce od banana itd. A niestety przez całą lekturę miałam wrażenie, że właśnie mam w ręku literacki odpowiednik takiego filmu. Bo co robią w świątecznej historii: wymachująca mieczem wariatka, która niedawno odstawiła psychotropy, naćpany policjant, zombie pragnące zjeść mózg, a potem jechać do ikei czy naukowiec rażący się prądem w genitalia kiedy tylko pomyśli o seksie? Jak dla mnie to wszystko zdecydowanie wykracza poza świąteczny nastrój.
Sama fabuła jako taka też mnie nie porwała. Jest ona zdecydowanie przerysowana, na siłę udziwniona. Dla mnie najciekawsze były rozmowy prowadzone przez zmarłych. Chyba dlatego że, pomimo swej nietypowości, odwoływały się one do takich zwykłych, normalnych spraw. Jedno muszę przyznać, autor takiej powieści musi być nietuzinkowym człowiekiem.
O zostaniu pisarzem Christopher Moore marzył od dzieciństwa. Zaczął pisać już w wieku 12 lat. Jednak na wydanie swojej pierwszej książki musiał poczekać jeszcze 22 lata. Do tego czasu podejmował się różnych zajęć. Pracował jako dekarz, sprzedawca, agent ubezpieczeniowy, fotograf itd. Ze swoich doświadczeń czerpał później inspirację do kolejnych książek. Jego powieść Baranek została okrzyknięta światowym bestsellerem. Moore dał się również uwieść wampirom i poświęcił im trzytomową serię rozpoczynaną przez książkę Krwiopijcy.
Na razie czuję się zniechęcona i po kolejne książki autora raczej sięgać nie będę. Jednak to, że książka nie trafiła w mój gust nie znaczy jednak, że będę do niej zniechęcać. Polecać tym bardziej nie. Szczególnie, że od kilku godzin chodzi mi po głowie, zasłyszane w jakimś filmie, a doskonale oddające znaczną część fabuły powieści zdanie: "móżdżek, móżdżek, świeży móżdżek". I to by było tyle o świątecznym klimacie....
Wracając wieczorem do domu mały Joshua widzi zabójstwo św. Mikołaja. Chłopiec jest tym tak przejęty, że na ziemię zostaje zesłany archanioł Rajzel, który ma spełnić jego świąteczne życzenie. Anioł jest zdecydowanie nieporadny i nietypowy. Jego zachowanie sprawia, że szybko zaczyna być poszukiwany przez policję jako podejrzany o pedofilię, zaś wszystko co robi przynosi niespodziewane skutki.
Trzech najlepszych bohatyrów światosławowej drużyny to jednocześnie trzy, świetnie wykreowane postacie. Najstarszy z nich kiedyś był pustelnikiem oddającym cześć "starym bogom", później jednak przyjął chrzest i od tego czasu z potępieniem wypowiada się o pogańskich praktykach towarzyszy. Czuje on już swój wiek w kościach przez co jego ulubionym zajęciem stało się narzekanie i czarnowidztwo. Drugi został niedawno oderwany od rodzinnego pługa przy którym spędził znaczną część życia. Jest prostolinijnym i pozytywnie nastawionym do wszystkich młodzieńcem, którego zdziwienie budzi "wielki świat". Z kolei najmłodszy jest nie tylko wojownikiem ale i magiem, który posługuje się swymi mocami by pomóc drużynie w drodze do zwycięstwa. Wyobraźcie sobie jak muszą wyglądać rozmowy tych trzech person: pełne docinków, humoru, kontrastu, a jednocześnie przepojone wzajemną sympatią i braterstwem. Już choćby dla tej trójki warto jest sięgnąć po Żelazny kostur. 
Oczywiście nie znaczy to, że staruszka zmieniła się w jakiś sposób. Tam gdzie autorka dawała się jej wykazać mieliśmy znowu poczciwą niewiastę, która porównując podejrzanych do swoich krewnych czy znajomych z codziennego życia, dokonywała zaskakujących odkryć. Ale jako że jestem absolutną fanką postaci panny Marple, to dla mnie było jej w książce za mało.
Za to inny bohaterowie to mieszanka wybuchowa. Zamordowana dziewczyna okazuje się być tancerką w pobliskim hotelu. Jej młodzieńcza uroda tak wpłynęła na jednego z gości, że postanowił ją zaadoptować. Niezbyt szczęśliwi z tego powodu są jego bliscy, którzy liczyli na pokaźny spadek. Niestety każdy kto ma motyw, ma rtakże żelazne alibi. Dodatkowo ginie również, mieszkająca w okolicy "panienka z dobrego domu"- kilkunastoletnia uczennica. Przed trójką detektywów staje pytanie czy te zbrodnie są w jakiś sposób powiązane.
Już pierwsze chwile pobytu w Warszawie są dla przyjezdnych zaskoczeniem. Sprawa, z powodu której ich zaproszono zostaje złożona na barki Walkera, zaś Whicher ma pomóc rozwiązać zagadkę zaginięcia rosyjskiej arystokratki. Co prawda, ma ją prowadzić wspólnie z mówiącym po angielsku policjantem, ale Mikołaj Czernyszewski jest zdecydowanie bardziej zaangażowany w tropienie seryjnego mordercy więc często zostawia przybysza samego sobie. Dopiero kiedy śledztwa zaczynają się łączyć panowie zaczynają pracować razem, co zdecydowanie ułatwia życie Anglikowi.
Na początku sławny detektyw czuje się zirytowany. Wydaje mu się, że stał się świadkiem przedstawienia- wstępu do gry "kto zabił", którą zebrani chcą sobie urozmaicić popołudnie, dodatkowo przyglądając się jak z tą tajemnicą poradzi sobie tak osławiona postać. Zorientowanie się, że scena jest prawdziwa zajmuje mu na szczęście tylko chwilę, dzięki czemu udaje mu się usłyszeć jeszcze ostatnie słowa konającego: imię jego kochanki.
Zdecydowanie za to rzucającą się w oczy postacią jest gospodyni, Lady Lucy Angkatell. Kobieta lekko na bakier z rzeczywistością. Nie panująca nad czasem i przestrzenią. Sylwetka, której absolutnie nie da się przegapić, która nadaje książce ton, i która niejednokrotnie przyprawiała mnie o uśmiech.
