W jednej kamienicy. "44 Scotland Street"

Zawsze wydawało mi się, że powieść pisana, i publikowana, w odcinkach to formuła, która lata świetności ma już za sobą. Kojarzy mi się ona raczej z dziełami końca XIX i początków XX w. Jednak Alexander McCall Smith udowodnił, że nie jest to forma przebrzmiała.

44 Scotland Street to krótkie opowiastki z życia mieszkańców jednej z kamienic znajdującej się w artystycznej dzielnicy Edynburga. Parter zamieszkują Irene, jej mąż i pięcioletni syn Bertie. Chłopiec jest przez matkę kreowany na genialne dziecko grające na saksofonie, mówiące po włosku i nierozumiane przez przedszkolną opiekunkę, która zna się tylko na dzieciach przeciętnych. Sam malec właśnie dojrzewa do buntu przeciw wszystkim obowiązkom i zajęciom dodatkowym. Jego zachowanie sprawia, że Irene uznaje za jedyne rozwiązanie psychoterapię...

Mieszkanie nad nimi wynajmuje dwójka młodych ludzi. Bruce, absolutnie narcystyczny pracownik branży nieruchomości i nowa lokatorka: Pat robiąca sobie właśnie drugi rok przerwy przed studiami i poszukująca własnego miejsca w życiu.

Oprócz nich poznajemy także najstarszą z mieszkanek kamienicy, Domenicę Macdonald. Kobietę nietuzinkową, ironicznie komentującą zachowanie pozostałych lokatorów. W pewien sposób jej postać spaja całą fabułę. Zaprzyjaźnia się ona z Pat, przedstawia jej kolejnych ludzi, udziela rad dotyczących pracy i zachowania. Jest ona też zdecydowanie najbarwniejszą postacią całej powieści. No może jeszcze może z nią pod tym względem konkurować pies pijący piwo i puszczający oczko do ładnych dziewczyn.

Tym co łączy losy prawie wszystkich bohaterów, oczywiście oprócz adresu, jest tajemniczy obraz- własność galerii, w której pracuje Pat. Nie wiadomo kto go namalował, ale wydaje się, że jest on dużo warty. Dlatego po włamaniu w galerii dziewczyna zabiera go do domu, skąd przypadkiem trafia on na bal Stowarzyszenia Konserwatystów Południowego Edynburga. Jego zaginięcie/poszukiwania/próba wyceny spaja fabułę, sprawia, że nie jest ona tylko historyjkami o obcych sobie ludziach.

Muszę przyznać, że galeria ludzkich charakterów stworzona przez autora jest bardzo różnorodna. Począwszy od postaci Bruce'a i Irene, które znielubiłam już po pierwszym kontakcie, poprzez Pat i jej szefa Matthew, których miałam ochotę popchnąć żeby w końcu zrobili coś ze swoim życiem i przestali być tak niesamowicie bierni, aż do Domenici i Dużej Lou, przy których nie sposób było się nie uśmiechnąć.

Tak samo jak uśmiech budziły niektóre z opisywanych perypetii. W końcu uroczysty bal na sześć osób nie jest to rzecz spotykana powszechnie. Jednak były też momenty, w których lektura mnie nie porywała. Tak jak obiecuje okładka książka jest niesłychanie ciepła i pozytywna, ale chwilami aż za bardzo. 

Alexander McCall Smith zasłynął jako autor serii Kobieca Agencja Detektywistyczna nr 1., a także książek dla dzieci. Miasto, które pokazuje nam w 44 Scotland Street jest miastem, w którym on mieszka i pracuje. Stąd też może emocjonalne opisy niektórych miejsc. Zajmuje się nie tylko literaturą, ale również muzyką, teatrem czy podróżami.

Polecam 44 Scotland Street jako część zimowego zestawu składającego się z kubka z gorącą herbatą/ kakaem i ciepłego koca.


Książkę zgłaszam do wyzwania "Z literą w tle"

Zabić Holmsa! "Sherlockista"

Kto mógłby chcieć zabić Holmesa? Graham Moore sugeruje, że było to marzenie Arthura Conan Doyla. Marzenie, które dało się na chwilę ziścić. 

Sherlockista to powieść dziejąca się jednocześnie w dwóch płaszczyznach. Pierwsza z nich to przełom XIX i XX w. kiedy to Arthur Conan Dolye postanawia uniezależnić się od stworzonego przez siebie bohatera. Chce przestać być pisarzem słynącym tylko z postaci Sherlocka Holmesa. Pamiętacie tę sceną kiedy wielki detektyw leci w dół urwiska wprost do wodospadu? Powstała ona właśnie wtedy. Tylko Conan Doyle nie przewidział jednego: czytelnicy tak bardzo pokochali bohatera, że teraz uśmiercający go autor stanie się wrogiem publicznym. Przy okazji wielu ataków jakie zostają na niego przypuszczone, Conan Doyle otrzymuje bombę, a w niej zaproszenie do rozwiązania zagadki. Podejmuje rzuconą rękawicę i wraz z Bram Stokerem (tak, tym od Drakuli) udaje się w najgroźniejsze zaułki Londynu, żeby znaleźć mordercę młodych kobiet.

Druga część historii dzieje się współcześnie. Świat miłośników Holmesa wrze. Jeden z nich odnalazł zaginiony dziennik pisarza wyjaśniający co skłoniło Conan Doyla do ożywienia swojego bohatera. Ma go przedstawić podczas dorocznego zjazdu Sherlockistów. Wtedy też do elitarnego towarzystwa "Chłopców z Baker Street" zostaje przyjęty młody badacz literatury, Harold White. W ciągu kilku godzin poznaje on najważniejsze osoby z tego światka, a także zostaje wplątany w morderstwo i wyrusza na poszukiwanie, powtórnie zaginionego, dziennika.

Trzeba przyznać, że oba śledztwa wciągają. Jednak jak dla mnie zdecydowanie ciekawsze było to z przeszłości. Z jednej strony mieliśmy szanowanego obywatela, któremu wydaje się, że o prowadzeniu śledztwa wie wszystko, w końcu nie raz o tym pisał, a z drugiej prawdziwych zbirów i społecznych wykolejeńców. Conan Doyle był w tym wszystkim uroczo zagubiony i strasznie mieszczański. Muszę powiedzieć, że budził mój uśmiech i to zarówno radości jak i politowania. Również świetnie wykreowana została postać Bram Stokera, niedocenianego pisarza, który troszczy się żeby gwiazdom teatru niczego nie brakowało i dla którego londyńskie zaułki zdecydowanie nie są ziemią nieznaną.

Troszkę inaczej było w przypadku śledztwa dziejącego się obecnie. Według mnie postaci były niedokończone i niezbyt wyraziste, no może oprócz Sebastiana Conan Doyl'a, który jawił się jako zdecydowany zły charakter. Brakowało mi jakiegoś uporządkowania w prowadzonych przez White działaniach. Niejednokrotnie miałam wrażenie, że jego odkrycia są dziełem zbyt dużego przypadku. 

Zaskoczyła mnie jeszcze jedna rzecz. Mianowicie informacja od autora, z której dowiedziałam się, że Sherlockista to książka oparta na prawdziwych wydarzeniach. Oczywiście jak zawsze w  przypadku fikcji historycznej zostały one przemieszane i otrzymały nowe znaczenie, ale zdecydowana ich część miała miejsce naprawdę.

Powieść jest debiutem pisarskim bardzo młodego twórcy. Graham Moore ma dopiero 28 lat i całkiem niedawno skończył studia. Mam nadzieję, że jest to dopiero początek jego twórczej drogi, a nie jednorazowa rozrywka.

Przyznam, że Sherlockista uwiódł mnie. Dałam się porwać atmosferze Londynu, miasta dopiero uczącego się korzystać z nowoczesnych wynalazków. Podróżowałam razem z detektywami po ulicach oświetlanych przez lampy gazowe i w mroku szukałam rozwiązania zagadki. I zdecydowanie czuję niedosyt i chcę więcej.

Książkę zgłaszam do wyzwania "Z literą w tle".

Stewardesa na Manhattanie. "Dobry adres"

Czy stewardesa może bogato wyjść za mąż i wprowadzić się do najbardziej luksusowego budynku w Nowym Jorku? Może, ale nie powinna spodziewać się ciepłego przyjęcia przez miejscowe wyższe sfery...

Kiedy Melanie poznała Arthura wiedziała, że jest on zamożny. Jak bardzo dowiedziała się kiedy zamieszkali w 800-metrowym apartamencie przy Park Avenue. Od samego początku małżeństwa postanowiła stać się godną następczynią jego byłej żony, Diandry. Uosobienia klasy, szyku i elegancji. Jednak jej próby przemiany w kogoś kim nie jest nie tylko spełzały na niczym, ale wręcz odnosiły odwrotne skutki i Melanie staje się jedną z najbardziej unikaną z osób.

Jednak Dobry adres to nie tylko historia Arthura i Melanie. To opowieść o losach kilku rodzin mieszkających w tym samym budynku. Oprócz nich poznajemy jeszcze państwa Vance'ów (Morgan ukrywa przed żoną romans z gorącą latynoską, zaś Cordelia spędza dnie ze stylistą- gejem uwielbiającym sado-maso), młodą singielkę Oliwię West (niedawno napisała powieść, która stała się bestsellerem, teraz stara się napisać kolejną, a przy okazji zawraca w głowie wszystkim mężczyznom), zdziecinniałą miliarderkę Emmę Cockpurse (jej głównym zajęciem jest paradowanie po budynku w negliżu lub bez) oraz mademoiselle Oeuf (suczkę, która otrzymała w spadku apartament wart 10 milionów dolarów). Oprócz nich są jeszcze dwa odźwierni komentujący życie, które obserwują oraz moje ulubienice: Joan i Wendy (największe plotkary i najzłośliwsze żmije w Nowym Jorku).


Autorki zabierają nas do różnych mieszkań czy na oficjalne imprezy. Pokazują próby ukrycia zdrady przed małżonkiem, uzyskania sławy czy zachowania urody, a także nudę panującą na przyjęciach. Dobry adres to kalejdoskop, w którym możemy ujrzeć, mam nadzieję, że bardzo przejaskrawione, migawki z życia wyższych sfer. 

Jednocześnie autorki zdecydowanie postarały się o stworzenie całego zestawu nietuzinkowych postaci. Umieszczenie ich w jednym, tak naprawdę niewielkim, światku prowadzi czasem do wybuchów, ale jednocześnie zapewnia, że czytelnik nie nudzi się nawet przez moment.

Do tej pory nie miałam do czynienia z duetem autorskim Karasyov- Kargman. Czytałam za to kiedyś książkę drugiej z pań Mamzille- Mamuśki z Manhattanu. Jest to tak poprawiająca humor książka, że wracam do niej dość często. Podobnie jest z Dobrym adresem. Nieporadność Melanie, jej usilne próby wkupienia się do towarzystwa, zabieganie o akceptację nie mogą nie budzić uśmiechu.

I właśnie taka cała jest ta książka. Pogodna, barwna, wciągająca. Momentami złośliwa, czasem zaskakująca. Idealna lektura na nadchodzące jesienne wieczory. Dla wszystkich, którzy pokochali "Nianię w Nowym Jorku" czy "Seks w wielkim mieście".

Na szczyty. "Od początku do końca".

Kilka lat temu czytałam, napisane przez Olgę Morawską, Góry na opak czyli rozmowy o czekaniu. Zastanawiałam się wtedy czemu jej historia nie jest jedną z przedstawionych w tamtej książce. Od początku do końca jest pewnego rodzaju odpowiedzią na moje pytanie, a jednocześnie książką, która ukazała się wcześniej niż wspomniane Góry na opak.

Od początku do końca to książka, o której nie da się pisać nie przedstawiwszy uprzednio autorów. Piotr Morawski był człowiekiem nazywanym przyszłością polskiego himalaizmu. Należał do najmłodszego pokolenia eksplorerów, odnoszone przez niego sukcesy i upór w dążeniu do celu sprawiły, że szybko zaczęto wiązać z nim duże nadzieje. Dobra passa została przerwana nagle 8 kwietnia 2009 r. kiedy to zginął na stokach Dhaulagiri. Olga Morawska dzieliła los wielu żon himalaistów- czekała, wychowywała dzieci, pracowała zawodowo.

Od początku do końca jest nietypową publikacją. Składa się ona, z pisanych na bieżąco przez Piotra Morawskiego, dzienników oraz, dopisanych po latach, wspomnień jego żony. I w jednych i w drugich widoczny jest ogrom emocji: fascynacja nową pasją, tęsknota, niepewność. Czytelnik ma szansę obserwować tę parę od momentu ich pierwszego spotkania aż do ostatecznej rozłąki. Przez całą lekturę czułam dla nich ogromny podziw za to, że pomimo licznych przeciwności, zawsze stawiali siebie nawzajem na pierwszym miejscu.

Trudno jest mi oceniać tę książkę. Wypowiadać się na temat stylu czy języka. W końcu pamiętniki rządzą się swoimi prawami. Jednak to czego nie da się nie zauważyć to ogromny autentyzm wrażeń, a także mnóstwo emocji jakie towarzyszyły obojgu przy spisywaniu swoich słów. 

Zdecydowanie nie jest to książka dla osób oczekujących od lektury szybkiej akcji i skomplikowanej fabuły. Od początku do końca to uczuciowa relacja dwojga ludzi nie tylko o górach, ale także o codziennym życiu.

Książkę zgłaszam do wyzwań: "Z literą w tle" oraz "Polacy nie gęsi"

Przewodnikiem- karzeł. "Kurtyzana z Wenecji"

Tak naprawdę to kurtyzana z Rzymu, którą do Wenecji rzucił zły los. W Wiecznym Mieście była jedną z "droższych" kobiet. Każdy słyszał o Fiammetcie Bianchini. Przyciągała samą śmietankę towarzyską, ludzi władzy czy nawet kościelnych dostojników. Wyróżniała się elegancją, wykształceniem, pewnością siebie, obyciem. Wszystkiemu temu kres położył najazd niemiecko- hiszpański na Rzym w 1527 r. Miasto zostało splądrowane, wielu ludzi zginęło a sama Fiammetta oszpecona, ratowała się ucieczką. 

Wraz z Bucino, karłem, który pełni funkcję jej alfonsa, udaje się do Wenecji, do domu swej matki. Na miejscu dowiaduje się, że kobieta nie żyje, a w domu rozgościła się jej służąca. Pierwsze chwile pobytu w nowym mieście upływają pod znakiem desperacji, nerwów i apatii. Pozbawiona urody Fiammetta  daje się nieść losowi, a jedyną osobą, której na niej zależy jest Bucino- człowiek obłędnie bojący się wody. Ich sytuacja zmienia się dopiero kiedy na pomoc kurtyzanie rusza jej stara znajoma, ślepa uzdrowicielka La Draga.

Kurtyzana z Wenecji to powieść bardzo nierówna. Ma momenty świetne- jak choćby początek kiedy Fiammetta przygotowuje dom do obrony przed nacierającymi wojskami każąc... ugotować jak najlepsze dania i odziewając się w najbardziej kuszącą suknię. Równie interesujące było zakończenie książki. Niestety poziom pomiędzy był bardzo zróżnicowany. Były chwile, że czytałam powieść z przyjemnością, były też jednak takie kiedy czułam się nią znudzona.

Na otaczającą nas rzeczywistość spoglądamy oczami Bucina. Stąd też wielokrotnie powracał temat strachu przed wodą, której w Wenecji jakby nie patrzeć, jest ogrom, czy fizycznych barier jakie karzeł napotykał na swojej drodze. Kiedy po raz setny powtórzył, że bolą go nogi bo ma je krótkie poczułam się autentycznie zirytowana.

Mimo wszystko muszę przyznać, że Sarah Dunant stworzyła barwny i przyciągający obraz Wenecji XVI wieku. Pokazała jej fasadową pobożność, otwarcie na świat, wyzwolenie z przesądów. Jednocześnie umieściła akcję książki w momencie kiedy, zagrożone z zewnątrz miasto, zaczęło się zmieniać i przestawało być miejscem rozwoju obywatelskich wolności. Dla mnie dodatkowym plusem książki jest postać Tycjana- cholerycznego malarza, któremu Fiammetta pozowała do Wenus z Urbino.

Sarah Dunant to brytyjska pisarka, prezenterka telewizyjna i krytyk literacki. Jej przetłumaczone na język polski powieści zazwyczaj osadzone są we Włoszech czasu odrodzenia. Nie jest to jednak jedyna jej twórczość. Spod jej pióra wychodzą również kryminały czy powieści obyczajowe.

Pomimo że powieść mnie nie zachwyciła przyznam, że czytało się ją przyjemnie. Duet głównych bohaterów był taką mieszanką społeczno- pochodzeniowo- urodowo- emocjonalną, że nie byłam w stanie przewidzieć jego dalszych losów. Kurtyzana z Wenecji zaskakuje i bawi. Zdecydowanie nie jest to moje ostatnie spotkanie z twórczością autorki.

Po poddaszu. "Płatki na wietrze".

Miałam to szczęście, że po drugą część sagi rodzeństwa Dollangangerów udało mi się sięgnąć wkrótce po zakończeniu lektury części pierwszej. Dzięki temu mogłam na bieżąco śledzić losy trójki uciekinierów.

Po opuszczeniu poddasza Cathy i Chris postanawiają kierować się na Florydę licząc, że tamtejszy klimat przywróci im zdrowie. Już w podróży będą musieli zrezygnować ze swoich planów. Carrie poważnie choruje. Na pomoc przychodzi jej, przypadkowo poznana w autobusie, murzynka, która zabiera całą trójkę do lekarza, u którego pracuje: Paula Sheffielda. Nie tylko leczy on najmłodszą z Dollangangerów, ale również zyskuje zaufanie dzieci i proponuje im wspólne mieszkanie, a później adopcję.Wydaje się, że bohaterom uda się stworzyć szczęśliwy dom i zapomnieć o przeszłości. Niestety nie jest to takie proste.

Pamiętacie może moje zachwyty nad Kwiatami na poddaszu? Niestety ta książka nie obudziła we mnie takiego entuzjazmu. Miałam wrażenie, że momentami Virginii Andrews brakuje trochę pomysłu na dalsze poprowadzenie akcji lub też, że stara się ją na siłę skomplikować. 

Po raz kolejny w losy rodzeństwa Dollangangerów wprowadza nas Cathy. Opowiada o nowym domu, szkole Carrie, studiach Chrisa czy swojej karierze baletowej. Jednak to co z zewnątrz wygląda na idealne kiedy przyjrzymy się temu bliżej wcale takie nie jest. Carrie jest wyśmiewana ze względu na swój mały wzrost, Chris dalej kocha się w siostrze, a sama narratorka wikła się w związki, które nie zawsze dają jej szczęście. 

Tym razem, zło, które w pewien sposób dominowało nad fabułą, nie pochodziło z zewnątrz. Tkwiło ono w Cathy, która każdą chwilę i każdy skrawek swojej egzystencji poświęcała na planowanie zemsty nad kobietami, które ją skrzywdziły: matką i babką. I muszę przyznać, że sama zemsta, a także jej efekty były zdecydowanie najciekawszymi scenami w książce. Przywróciły ono to uczucie niepokoju znane z Kwiatów na poddaszu. Niestety reszta fabuły przypominała raczej powieść obyczajową o agresywnym mężu/prześladowanym dziecku/ rozbitej rodzinie, niż swoją poprzedniczkę.

Zdaję sobie sprawę, że takie porównywanie z pierwszym tomem rzadko kończy się pozytywnie dla kolejnych części sagi, ale wydaje mi się, że trudno jest ich uniknąć. I może rzeczywiście nie zostałam zaskoczona oraz nie rozpływam się z zachwytu, ale chętnie sięgnę po następne części i poznam dalsze losy rodzeństwa Dollangangerów.

Książkę przeczytałam w ramach październikowej edycji wyzwania "Tydzień bez nowości". 

Decydujące dni. "Sekret Tudorów"

Oczywiście, że nie mogłam ominąć książki traktującej o tudorowskiej Anglii. Co prawda wiele różnych o tej tematyce przeszło już przez moje ręce, ale z ciekawością sięgam po kolejne. Myślałam, że w tym temacie nic już mnie nie zaskoczy czy zafascynuje, ale ogromnie się pomyliłam.

Sekret Tudorów to relacja raptem z kilku dni. Relacja przedstawiana nam troszkę z zewnątrz, przez osobę spoza kręgu władzy. Naszym narratorem jest Brendan Prescott- podrzutek wychowany na dworze Dudleyów, który właśnie przybywa do Londynu, aby rozpocząć służbę jako giermek młodego panicza: Roberta. Sytuacja jednak komplikuje się i w ciągu zaledwie kilkunastu godzin Brendan odkrywa, że Dudleyom zależy jedynie na władzy i że wiedzą coś na temat jego przeszłości. Podczas tych kilku ważnych dni młodzieniec zostanie szpiegiem, pozna troje monarchów i niejednokrotnie zaryzykuje życie.

Sekret Tudorów to historia z czasów końca panowania jedynego syna Henryka VIII- Edwarda. Jego chorobę i wycofanie się z życia dworskiego autor potraktował jako pretekst do pokazania dworskich intryg. Ich sieć okazuje się być gęstsza niż czytelnik mógłby podejrzewać. A wszystkie one dążą do jednego: odsunięcia od władzy córek Henryka: Marii i Elżbiety.

Same księżniczki to dwie odmienne postacie. Łaczy je ogromna nieufność z jaką podchodzą do ludzi i przynoszonych przez nich wiadomości. Dzieli nie tylko religia, ale również podejście do życia. Elżbieta śmiało dąży do swoich celów, jest nieustraszona, nie przejmuje się grożącym jej niebezpieczeństwem. Maria z kolei jest zdecydowanie rozważniejsza i spokojniejsza.

Absolutnie dałam się uwieść tej książce. Po raz kolejny poczułam się jakbym była częścią tego nowożytnego świata. Nie raz drżałam o dalsze losy Brendana, ale również nie raz szczerze mnie on rozbawiał. 

 Sekret Tudorów absolutnie nie jest książką wtórną. Gortner pokazuje wydarzenia z okresu panowania dziewięciodniowej królowej, o przedstawienie, których nie pokusił się do tej pory żaden inny autor. Pokazuje je zresztą z nietypowego punktu widzenia przez co czytelnik nie ma wrażenia, że już to kiedyś czytał.

Talent C.W. Gortnera do oddawania realiów epoki zapewne związany jest z jego wykształceniem. Pisarz ukończył studia na wydziale sztuk pięknych, w swojej edukacji skupiając się na historii i kulturze renesansu. Sekret Tudorów to pierwsza z trzech książek z serii tudorowskiej stworzonej przez autora. Oprócz zainteresowania XVI-wieczną Anglią, w jego powieściach widać fascynację kobietami, które miały wpływ na historię. Do tej pory ukazały się: Wyznania Katarzyny Medycejskiej, Ostatnia królowa, a obecnie pisarz pracuje nad książką opowiadającą o młodych latach Lukrecji Borgii.

Sekret Tudorów to moje pierwsze, ale zdecydowanie nie ostatnie, spotkanie z twórczością C. W. Gortnera. Już nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po inne jego książki.


Za możliwość przeczytania książki dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat